بعد از کلی وقت پنجره رو باز کردم ، بعدش تو اتاق نموندم.
الان هوا خیلی سرده . ولی یار غار ، پتوی عزیزم پیشمه.
صدای سگ میاد. نمیدونم چقدر وقته تو خیابونمون پلاسه ولی الان درک میکنم چقدر صدای ترسناکی داره...
انگار داره با یکی میجنگه .
اگر پرده ها رو نکشم پروژکتوری که همیشه تو مدرسه روبرویی هست ،اتاقم و روشن نگه میداره.
و دیوار اتاقم میشه شبیه زندان .شایدم زندانه واقعا کی میدونه....
این روزا سرتاسر پر از انرژی منفیم. و انرژی منفیم تزریق میکنم
خودمم نمیدونستم تا صبح که مامانم گفت اگر میشه لطف کنی امروز دیگه روز ما رو خراب نکنی با غرغرات.
یه لحظه مثل جرقه ی فندک به خودم اومدم....
من دارم چیکار میکنم؟ روز اطرافیانم و خراب میکنم؟چرا؟و چرا باز حالم خوب نمیشه.
از یه نظر دیگه این حرف مامانم برام حکم برخورد سوزن دارت به دیوار داشت دقت کن دیوار ، نه حتی اون خط مشکی اطراف صفحه دارت....
با خودم گفتم من که همیشه وقتی بخوان غر غر کنن با روی گشاده ازشون استقبال میکنم. و میزارم خالی شن چرا نمیتونن دو روز که دارم غرغر میکنم تحمل کنن.
ولی خب بعدش میدونی چیشد؟!
فهمیدم چقدر من آدم دون مایه ای هستم که برای محبتام سبد گذاشتم که آره ببین من غرغراتون گوش دادم شمام محکوم به گوش دادنید. در صورتی که من تو اون لحظات فقط دوست داشتم حالشون خوب باشه.پس چرا دارم معامله میکنم؟!....
صدردصد اونام میخوان به حالت نرمال برگردم ولی خب شاید اونا هنوز نمیدونن چیکار کنن.
تو کتاب عشق کافی نیست یه تیکش بود میگفت:
اکثرا مایلیم با آن هایی بجنگیم که بیشتر از همه دوست شان داریم.چون میتوانیم از آن ها به عنوان کیسه بوکس عاطفی استفاده کنیم. تا به همه ی احساسات مزخرفی که داریم اعتبار ببخشیم. خواه مستحق باشند. خواه نباشند.که معمولا هم حقشان نیست.
بنظرم چقدر این جمله درسته ! ما واقعا آدمای دوست داشتنی زندگیمون و به عنوان کیسه بوکس میبینیم که وظیفه دارن حال ما رو خوب کنن و در واقع ضروری حتی مثل خروس جنگی بهشون بپریم که چی شه؟بله حالمون خوب شه! و همیشه هم جواب میده اون خشم خالی میشه. و جاش و میده به یه عذاب وجدان !
و اینکه مگه ما دلمون نمیخواد آدمای خوب زندگیمون حالشون همیشه خوب باشه؟ پس چرا همیشه مقتول اونانن؟اینجا برمیگرده به خودخواهی ، ما خودمون و تو اولویت میزاریم و با تموم وجود به وجودشون و همه چیشون که شاید دست خودشون هم نبوده باشه حمله میکنیم و گاها حتی به تمسخر هم میگیریم. که فقط برای مدتی آروم بگیریم.
هیچ راه حل خاصی ندارم.جز اینکه به همین منوال ادامه بدیم. چون یه چیز دو طرفست !ولی خب این دو طرفه بودن خیلی مهمه و هیچوقت نباید ازش غافل شد .
البته همیشه به احساسات و اینا ختم نمیشه.
گاهی آدمای دوست داشتنی زندگیت باعث خیلی چیزا میشن.
مثل اینکه از خودت راضی نباشی ،از رنگ‌پوست گرفته تا مدل ابروت!
اینجاست که اصلا کیس بوکس معنایی نداره.
چرا آدم دوست داشتنی زندگیت باید طوری باشه که احساس ناکافی بودن تو ظاهر و باطن کنی؟! صدرصد این برمیگرده به نامهم بودن تو ، برای طرف مقابلت!
و مهم ترین اصل زندگی برپایه اینه که اگه برای یکی مهم نیستی لازم نیست اون برای تو مهم باشه و به قولا یه چیز یه طرفه باشه.
البته همیشه این شکلی نیست. بعضیا واقعا رفتارای سم گونه دارن که حتی از اطرافیانت که مطمئنی براشون مهمی میبینی. و در این موارد حلال مشکلات اینه اون قسمتی که میدونی رفتار سم گونه داره رو از دروازه های گوش چپ به درهای گوش راست منتقل نموده بدون اینکه حتی قسمتی از اون به مغز بره و بخوای ناراحت شی.بعضا این اتفاق نمیفته و تو ناراحت میشی. ولی خب باید تبدیلش کنی به یه ناراحت کوتاه مدت مثل روزای زمستون!
حالا این همه صغیر و کبیر کردم تا این چندتا جمله ی پایینی بگم:
اولویت دومتون و بزارید برای کسایی که اولویت دومشون هستید . اولویت اول و بزارید برای کسایی که اولویت اولشون هستید و....
قبل از اینکه دوست داشته باشید مطمئن باشید خودتون خودتونو دوست دارید و بعد کسایی که دوستون دارن. این دوست داشتن خود خیلی مهمه خیلی....
وقتی ارزش ندارید ارزش ندید.
همین دیگه. اینا رو رعایت کنیم صددرصد ناراحتی و دلخوری های خودمون از خودمون کمتر میشه....
پ.ن:حرف خاصی ندارم. ولی خب سعی کنید به اطرافیاتتون کمتر توجه کنید. سعی کنید آدما کمتر براتون مهم باشه. ینی منظورم اینه دست از خوشحالی و راضی کردن همه بردار. و این چیزا رو به کسایی ببخشید که مطمئن هستید لیاقتش دارن. اینجور حال خودتونم خوب میمونه.
پ.ن:کلا جدیدا حس میکنم زیادی اهمیت میدم حرفاشون به سگ در کوچمون( آقا خدایی من تو جمع اقوام شرکت نمیکنم ولی همین که مامانم حرفاشون برام تعریف میکنه زورم میگیره) :|
پ.ن : من واقعا این روزا از معاشرت و حرف‌زدن حتی با کسانی که دوسشون دارم و دلم براشون تنگ شده هم گریزونم، چون میخوان بپرسن چیکار داری می‌کنی و من نمیدونم دارم چه غلطی میکنم:/ (هیچ ربطی به هیچی نداشت ولی باید میگفتم)
پ.ن آخر:حقیقت اینه آخر نفراتی که برات میمون
خانوادتاً،هرچند باهاشون مشکل داشته باشی
و باهم کنار نیاید.تنها اونا هستن که حتی اگه پشتتون خالی کرده باشن.باز برمیگردن پشتت و مثل کوه می ایستن!
لازم نیست برید بگید دوسشون دارید.فقط کمی مهربونتر باشید این روزا:")
