کمی نزدیک^^

کمی دل دل کردم! ولی بلاخره آماده شدم که برم... نه از کرونا بترسما نه! فقط خسته از حضور هرکسی بودم...
با دعای سلامتی آقا امام زمان شروع کرد بلند شدم رفتم داخل مسجد تو حیاط پر از جونورای عجیب و الخلقه بود کنار ستون دومی نشستم دعای جوشن کبیر پنجاه بیت اول یه نفر خوند صدای خوبیم داشت ولی به دل نمیشنست نمیدونم چرا!!!! و بعدش ده بند ده بند افراد بد صدایی که به دل هم نمیشنستن! بند۷٠ و شروع کرد...
عجیب صداش خوب بود!
یک لحظه پرت شدم به جهان دیگه!
جهانی که فقط من بودم و رنگای سیاه و آبی اطرافم ستاره هام سوسو میکردن.... تک و تنها یه گوشه نشسته بودم، سکوت مطلق بود انگار روی کره ی زمین تنها من بودم و از مشتری داشتم به خودم توی کره ی زمین نگاه میکردم!
گفتم میبینی من همینقدر بی ارزشم همینقدر پوچم.... من کسی رو جز تو ندارم، اصلا به کی امید ببندم! یعنی ایقد گناهکارم که حتی اشک هم ازم گرفتی....
و سکوت.....
صدام رفت بالا من جز تو کسی رو ندارم گوش بده به من! من بندتم من رو سیاهم من وحشت کردم مگه خودت نگفتی یا دلیلی عند حیرتی! من سرگردونم راهنمام شو بدم ولی تو خوبی من رو سیاهم ولی تو رو سفید کن هستی!
اولین بار بود نگران نبودم که کسی صدام و بشنوه...
چادر و کشیده بودم رو سرم و بلند بلند نجوا میکردم بعلیٍّ بعلیٍّ بعلی!
حالم خوب نبود هنوز...میدونم میبخشه، ولی امشب یه جور دیگه بخشید:)))))

پ.ن:وسط دعاهاتون ما رو هم دعا کنید?

پ.ن آخری:༺امید ازحق نباید بریدن که امید سر راهِ ایمنی است. اگر در راه نمی روی، باری سر راه را نگاه دار. مگو که:«کَژی ها کرده ام»! تو راستی را پیش گیر، هیچ کژی نماند. راستی همچون عصای موسی است، آن کژی ها همون سِحرهاست. چون راستی بیابد همه را بخورد. اگر بدی کرده ای با خود کرده ای. جفای توبه وِی کجا رسد!؟༻?