
در سرم دختری زندگی میکنه که دو روز فهمیده سرطان خون داره!
از خوشحالی نمیدونه چیکار کنه ولی تصمیم داره زندگی کنه تا وقتی زندست!
میدونه چقد خانوادش ناراحتاً برای دل اونا هم که شده میره شیمی درمانی، بعد از هرشیمی درمانی ضعیف و رنجور میره به تخت خوابش.....
درسته که حالش خیلی بده ولی با تموم وجود خوشحاله و کوتاه نمیاد!
صبح ها همراه اذون جانمازی که با عطر مشهدی که مامانش هشت سال پیش براش سوغاتی اورده بود و پهن میکنه و بدون فکر کردن به هیچ یک از تعلقات عالم نمازش و میخونه بعدش میره تو حیاط و از گلای یاس میچینه و کنار راه پله میشینه و همچنان که با تموم وجودش فضای ریه شو پر از بوی یاس میکنه به عظمت ستاره ها نگاه میکنه و همونجا خواب میره.
صبح زودتر از اینکه خورشید نورش و بندازه روش میره داخل اتاقش و دهنش و با شکلاتای شیرین و تلخ متبرک میکنه^^
اتاقش و نگم چه خوشگل شده، روی دیوارا پر از شعرهای دلنشین دفترچه یادداشت گل گلیشه و پر از نقاشی های رنگی رنگی، سقفم پر از صدفای آویزون شده با دیوار آبی، و کلی تزئینات عروسکای دست سازی که به جای جای وسایلا آویزون شده:)
صبحانه ی مفصلی با تزئینات خاص خودش برای خانوادش آماده میکنه و پیاده پر میکشه به سمت کوه ^^
بعد از برگشت از پیاده رویی تلاش میکنه برای هدفش برای هدفی که قرار بود چندتا جوون و شغل دارکنه وایقد کارش بگیره که هروز جوونای جدیدتری به کارش اضافه شن و هی لبخند چندتا آدمای جدید تر و ببینه!
بی نهایت عاشق همست(حتی از اونایی که بدش میاد) برای همین مهربونه با همه و عاری از هرچه حس بده دنیوی و اُخرویه!
نماز ظهراش و پیاده از در پشتی کنار پارک رد میشه(درحالی که بچه ها رو تماشا میکنه که دارن بازی میکنن)میره به مسجد:)
و عصر با تموم کسایی که یه روزی خوب بوده یا شایدم بد میره بیرون و دعوتشون میکنه به یک لیوان چایی^^
تا اینکه شب فرا میرسه و اون میمونه و فکرای جدید فکرایی که شاید خورشید با تموم گرماش،گرمای اون فکره رو نداشته باشن و....
༺آرام باش عزيز من ، آرام باش
حکايت درياست زندگي
گاهي درخشش آفتاب ، برق و بوي نمک ، ترشح شادماني
گاهي هم فرو ميرويم ، چشمهاي مان را ميبنديم ، همه جا تاريکي است
آرام باش عزيز من
آرام باش
دوباره سر از آب بيرون مي آوريم
و تلالو آفتاب را مي بينيم
زير بوته اي از برف
که اين دفعه
درست از جايي که تو دوست داري ، طالع مي شود༻