پدر^^

قشنگترین قسمتای نکته بینی هایی که دارم، اونجاییه که
بعد از هر نفس عمیقی که میکشه ذکر <یا ستار العیوب> که زیر لب بکار میبره ومن میشنوم...
اوایل حتی معنی این ذکر و هم نمیدونستم. ولی همیشه برام قشنگ بود.
یا عادت بلند اذون گفتنش
یا اون دعایی که بعد از تشهد بکار میبرد< و تقبل شفاعته وارفع درجته>بلاخره بعد ۱۸ سال سن تونستم قشنگ مثل خودش بخونم.
اکثر اوقات ساکته، همه به صبر زیادی که داره میشناسنش...
از جوونیاش که تعریف میکنن. یه الگو میشه برای زندگیت.
عادت نماز شب خوندنش، یا احترام شدیدی که به مامان و خانومش میزاشته...
یا عادت شدید کتاب خوندنش که حتی تو جبهه هم با وجود کم خوابی اسطوره ی کتاب خوندن بوده...
اوایل ذهنم وقتی میخواست تصورش کنه یه آدم ساکت و گوگولی مذهبی تو ذهنم شکل میگرفت.
تا کم کم فهمیدم جدا از همه ی اینا عاشق هم بوده...
و بعد با کلی نامه ی عاشقانه که هیچ وقت پست نشدن روبرو شدم...
شاید الان این نامه ها بیشترحالت یه طنز باشن برای عشق نافرجام و شاید کمی هم برای برانگیخته کردن حس حسادت مادرم ولی عشق تو تک تک جوهرا معلومه....
هرچی بزرگتر شدم فهمیدم برعکس مذهبی بودن بیشتر اهل تفکره،همیشه منطقی برام همه چی رو توضیح میداد.
برعکس پدرای امروزی که بچه هاشون شاید مجبور به کاری کنن،من بدون اجبار تو راهی که ازم میخواسته پا گذاشتم (از نظر رفتار و اخلاق)....
البته همیشه تفاوت بوده.ولی هیچ موقع اجبار نکرده...
هیچ کدوم از سه فرزند تا به امروز صمیمیتایی که تو مجازی تعریفشو میشنویم رو باهاش نداشتیم....ولی برعکس همیشه رابطه ی احترام برقرار بوده.
ولی این روزا کمی بیشتر توجه میکنم به این کوه صبر و ایمان...
کمی حس میکنم چقدر تنهاست...
چقدر آروم تر از قبل شده...
چقدر کم تر سوال میپرسه...
چقدر نگران تر از همیشست که صدایی ایجاد نشه که من و اذیت نده ....
چقدر فراموشکار تر شده...
و جدیدا حتی کتابم نمیخونه...
اون شب تو خوابم هرچقدر صداش میزدم،جوابم و نمیداد هرچقدر داد زدم بازم جوابم و نداد،سرش و تو بغل گرفتم و باهاش بلند بلند حرف میزدم ولی جوابم و نداد...
بیدار شدم...قلبم و لرزوند از این همه بی محبتی ،از این همه خودخواهی که فقط زمان و به خودم اختصاص دادم...
دلم میخواد بغلش کنم و بگم چقدر دوسش دارم اما نتونستم....شاید بعضیا اسمش بزارن خجالت ولی این حس خجالت نیست یه حس احترام و با کمی حس خجالته...
شب کنارش خوابیدم...براش از تصمیماتم گفتم از آینده ای که میخوام بسازم و....
بوسه ای به پیشونیم زد و برام آرزوی موفقیت کرد....
و باز من آب شدم از این همه محبتی که خدا بهم کرده...

پ.ن: یه ذره این روزا بیشتر حواسمون به مامان و باباهامون باشه.

پ.ن: ما بچه های آخر خیلی مظلومیم چون از نزدیک شاهد پیر شدن پدر و مادریم.

پ.ن آخری: ‏برق مثل پدر مادر میمونه تا هستن ادم قدرشو نمیدونه. اگه برق دارین همین الان پاشین برین کنتورشونو ببوسین.