مقصر^^

امروز صحنه ی تکراری ولی جالبی دیدم که حیفم اومد نگم چیشد.
خب ماجرا از این قراره که مادر عزیز یه عادت بسیار بد داره و اونم اینه که همه چی رو میندازه بیرون(والا همین که ما رو هنوز ننداخته بیرون جای تعجب داره) ولی خب متاسفانه نگاه نمیکنه ارزش هرچیزی برای هرکسی چقدره و تَقی میندازه سطل زباله البته جدا از اون خواهرمم تبدیل به مادرم شده و حالا ما دونفر تو خونه داریم که وسایلامون  از دستش آسایش ندارن(حتی اگه لباس باشه به دستگیره تبدیلشون نمیکنن و میندازتشون بیرون).
خب از اونجایی که برادر گرام قریب به چندماه به خونه کوچ نکرده بود و حالا اومده بود وسیله های عظیمی که مادربزرگ مهربون بهش داده بود و هم همراه خودش اورد^^
که یکی از مهمترین چیزاش زعفرون بود:)
تا اینکه نیم ساعت پیش همه فهمیدیم تو پلاستیک بوده و حالا پلاستیکه نیست از همه قسمتش ترسناکتر اونجاییه که مامانم دیشب خونه رو مرتب کرده و بابام همه ی آشغالا رو گذاشته دم در و حالا ما نه پلاستیک داریم نه آشغالی که بشه دست کرد توش؛)
خب اول شکا رفت رو من که شاید من یکاریش کرده باشم(حالا انگار تنقلات بوده)خلاصه منم بسیج شدم برای پیدایش زعفرون، در همین حین دیدم که برادرم چه گستاخانه و بی ادبانه سر مامانم داد میزنه و حتی میومد پیش من و خواهرم حرف بد میزد و خودش تخلیه میکرد که با داد خواهرم فحشای زشتی که به زعفرون میداد و خنثی کرد.ولی خب این جمله که هی میگفت تو همیشه همینطوری(یعنی وسایلا رو دور میریزی) کم نمیشد همین طور داد و بیداداش(خداروشکر که برای خودش نبوده اصلا):|
خب اینجا مسئله این بود که واقعا تقصیر کیه؟
خب قاعدتا و عاقلتا اگه بهش نگاه میکردی برادر گرام باید از اولش میگفت تو پلاستیکه و یا اگرم نمیگفت خودش از پلاستیک در میورد و میزاشت جایی دیگه، یا اصلا پلاستیک و پهن نمیکرد وسط خونه که مامانم فکر کنه آشغاله!
ولی خب یه خصوصیتی که تو انسانا هست اینه که هیچوقت دوست نداریم کار اشتباهمون و گردن بگیریم. و برادر منم از انسانا جدا نیست برای همین سعی تموم داشت که بندازه کول مامانم
ولی خب مسئله اینه چرا قبول نمیکنیم اشتباه کردیم؟ چرا میترسیم از اینکه مسئولیت کارمون و به عهده بگیریم؟
خب چیزی که واضحه اینه که دوست ندارن بقیه ببین اشتباه کردیم و باعث ایجاد یه دردسر شدیم خب قاعدتا اشکالی نداره که دیده شدن تو وجودمون باشه ولی خب مسئولیت پذیری و انجام اشتباه(همون جمله ی معروف انسان ممکن الخطاست) در انسان نیز موجود می باشد پس نباید گناه خودمون و تقصیر یه بیگناه بندازیم و حس کنیم ما اینجور بهتریم!و ما رو بهتر میبینن!
و مسئله ی دوم همون ترسیدنه خب هرعکسی یک عکس العملی داره چه بسا هرچه اشتباه بزرگتر تنبه بدتر! ولی خب آدم مسئولیت پذیر باید گناهشو گردن بگیره و بدونه آدم با هر تنبیهی قوی تر میشه!
مسئله ی بعدیم عذاوجدانه خب یه چیز واضح اینه که خود آدم اصلا نمیخواد قبول کنه که تقصیر خودشه (یه حس بد میده به آدم) و سریع دنبال یه مقصر میگرده که بندازه کول یکی و خودش از گناهش شونه خالی کنه  که این بدترین نوعه و متاسفانه هیچ درمانی نداره جز اینکه آدم قبول کنه میتونه اشتباه کنه(پیامبر نیستیم که اشتباه نکنیم)

•در نتیجه تنها راه حل اینه که اول بفهمیم اشتباه کردیم و دوم قبول کنیم اشتباه از ما بوده و سوم در حل مشکل باشیم نه  دنبال مقر باشیم و بخوایم بندازیم کول دیگران!

پ. ن: زعفرونه پیدا شد تو پلاستیک لباسی خود داداشم بود.(من جای داداشم بودم میرفتم اسید میخوردم).

پ. ن: خودتون میدونید مقصرید یا نه ولی این لطف به خودتون کنید که مسئولیت هرچیزی رو(حرف، عمل و...) بپذیرید. تا در آینده به مشکل برنخورید(قاعدتا انسان غیرمسئولیت پذیر توی نود درصد اوقات به مشکل برخورد میکنه)

پ. ن: آدمی که گناهش و میندازه کول دیگران یه جایی به یه چیزی میخوره که هیچ گناهکاری پیدا نمیکنه و اونجا نقطه ی  نابودیشه!

پ.ن:پ.ن بعدی آخریه!

پ.ن:ما هم وارث قرن ۹میلادی و هم ۱۹میلادی هستیم
تقصیر را گردن دیگران نیندازیم مقصر خرابی هر قرن ما هستیم!?

پ.ن:پ.ن آخریه یه مدت بیو یه اکانت فضای مجازیم بود(اگر من و شناختی بیا خودت و معرفی کن):(