زندگیمون شده شبیه کنده شدن پوست اطراف ناخن زخمامون بزرگ نیستا ولی خب خیلی میسوزه و البته وقتی که بهش فکر میکنیم چند برابر میشه! کلا هرچی از زندگی بهمون میرسه تقصیر مغزه فک کنم مغزم تو خودش گرزه داره(صفت مار بسیار خطرناک و سمی)! تو زیست شناسی دوازدهم فصل سه به ویژگی های ارثی میگن صفت حالا من موندم این صفته این صفته یا اون صفت که میشه صفت:| البته اینم بگم(آدم میخواد آخرش تو یه وجب جا بخوابه(کنایه از اینکه میخواد بیمیره چرا دروغ بگه)) همینطور که گرزه تولید میکنه(بدی) بوی نارنگیم(کنایه از ایده های خوب) از خودش میتراوشونه(البته اگر بزاریم) خلاصه که تصمیم دارم یه پاد زهری بسازم به اسم پرزه که گرزه رو نابود کنه!البته ساخته شده ها فقط من هنوز تزریقش نکردم که این پرزه حاویه اخلاق نیکو(هرگناهی توبه داره جز بداخلاقی (خیلی حدیث قشنگیه هروقت میرم رو مخ بقیه و سرم داد میزنن اینو میگم که عزاوجدان بگیرن و البته به کفششونه))، خوردن نارنگی و کاکائو، ابراز علاقه به افراد دوست داشتنی زندگیت،خلوت با خدا(بیاین هرشب یه صفحه قرآن بخونیم)،گوش دادن به آهنگ مورد علاقت،کتاب خوندن(هرکتابی جز درسی)،درس خوندن برای یادگیری و گرفتن نمرات به کفش،یادگیری یه زبان جدید متفاوت که حس شاخ بودن بکنی،ورزش کردن،واکس زدن کفش(هم از بو واکسا خوشم میاد هم انرژیت تخلیه میشه هم بقیه ذوق میکنن که کفششونو واکس زدی)،رفتن به پشت بام منزل و دید زدن اطراف و خانه های همسایه(متاسفانه به همین دلیل نمیزارن برم پشت بوم)،خوابیدن،فیلم دیدن(جدیدا در حدیه که دارم به کوری مبتلا میشم)،کوه رفتن،پاک کردن بینی بعد از دعوا با لباس همون فرد،پخ کردن دیگران و زهرشون ترکوندن،تقلب کردن،چایی خوردن(جز اولینای لیسته ولی خب این لیسته ترتیب بندی نداره)،شکوندن لیوان و پاره کردن کاغذا و شکوندن هندونه با داشتن ارتفاعی( سادیسمی بیچاره-_-)،رفتن به یه جایی بلندی و تماشای لامپای شهر،زجرکش کردن کسایی که بدم میاد ازشون(اینو تزریق نمیکنم)،مهربون بودن،غیبت نکردن،دلسوزی:|،پریدن از ارتفاع(ولی نَمیرم) و هزارتا حلیه(زینت) دیگه که میخوام تزریق کنم به مغزم شماهم لیست چیزایی که میتونه پرزه باشه رو بنویسید(چه خوب چه بد)بعد خوباشو انجام بدین شاید بزودی درد اطراف ناخنتون تسکین پیدا کرد^^
