عادت^^

عادت کلمه ی عجیبه ای، و ترسناک ترین قسمت این کلمه ی نه چندان مبهم عادت کردن به روزمرگی هاست...
همیشه به خودم سعی میکنم یاداوری کنم که به این زندگی عادت نکنم.
قبلا میتونستم با کلمه ی مرگ و بیهودگی، کمی عادت و بترسونم. ولی حیف که کلمه ی عادت، به مرگ و بیهودگی عادت کرده:)
حتی حس میکنم خدام راه باز نمیکنه که عادت و شکست بدم!
و من از این همه کرختی و بیهودگی میترسم.... از این همه یکجا موندن!
البته بنظرم این حس و حال بعضی وقتا برای بهتر شدن لازمه به قولا تا غمی نباشه خوشحالی رو درک نمیکنیم!
ولی این حالت کمی فراتر از غمه چون غم نیست، حالتی مثل وهم و ترس و حالت برکه بوگندو که سال های ساله که حتی یه باد هم بهش نخورده تا تکون بخوره هست!
حتی کارای جدید و کارای قدیمی موثر هم جوابی ندارن! نه اینکه مثل قبل باشم و حالت افسردگی داشته باشم نه ولی خب این حالم، حال متعادل یه انسانی که نهایت۶۰سال دیگه عمر کنه نیست! شاد هستم درحال پیشرفت هستم و.... ولی روحم خوب نیست! نمیدونم شاید بخاطر افکار منفی بسیار زیاد و فراموش نشدن هر اتفاق بد یا حرف کسی که به مذاقم خوش نیومده باشه... ولی من سال های ساله که اینا رو گذاشتم تو نقطه ی کور زندگیم شاید چند روزم ناراحت باشم و یا تا پونصد سال یادم باشه ولی برام مهم نیست!
حتی خودم و درگیر حاشیه های زندگی کردم که اصلیا نرن رو مخم ولی بازم جوابگو نیست
از لحظه لذت میبرم ولی بازم یه چیزی تو وجودم ناقصه!
از این حال ها خوشم میاد چون به چیزایی فکر میکنم که مثل فکرای یهویی ساعت سه نصف شب که بیدار میشم و تو مغزم میپیچن هستن اینجور راحت تر باهاشون کنار میام تا وقتی که حالت هرچی پیش آید خوش آید و پیشه ی زندگیم کردم! شاید این حال باعث شکستن قبح کلمه ی عادت بشه تا بتونم عادیت زندگی رو مثل هوای بعدازظهرایی که میخواد بارون بباره ولی ابر تو آسمون نیست و درک کنم....

پ. ن: بعد از دوسال دفتر دویست برگیم با توصیف بعضی حال های که ممکنه به هرکسی دست بده امروز تموم شد!

پ. ن: چه عید زود تموم شد!

پ.ن:هر که باشیم، هر کجای دنیا زندگی کنیم، همگی جایی در اعماقمان نوعی حس کمبود داریم.
انگار چیزی اساسی گم کرده ایم و می ترسیم نتوانیم آن را پس بگیریم.
آن هایی هم که می دانند چه چیزی کم دارند، واقعا انگشت شمارند.

پ. ن آخری: شب‌ها بیشتر دعا کنید
این وقت‌هاخدا خیلی تنهاست
و دلخوشی‌اش،
چراغ روشنِ اتاق شماست
بی ‌صدا می‌آید، می‌بیند به وقتش
مستجاب می‌کند
روی همچون ماهتان را می‌بوسد
و آرام می‌رود ...