سین عزیز امروز هم مثل روزهای دیگه گذشت ولی امروز دلتنگ هم بودم! نمیدونم دلتنگ کی ولی گویا در سرم جنگ
و در دلم عزاداری بود. حس غریبی بود اما هنوز گرفتارشم، یادمه کلاس اول دوم ابتدایی که بودم عصرای جمعه که دلم میگرفت(حتی تو شلوغی) میرفتم تو حیاط خونه دلم به اندازه ی عظمت هستی میگرفت و حسم مثل مادری لال بود که بچشو تو ازدحام حرم از دست داده بود:)! یادمه مامانم میومد میگفت کسایی که روز جمعه دلشون میگیره دلشون به امام زمان وصله! خیلی وقت بود این حسه رو تجربه نکرده بودم ولی خب امروز این حس رو دوباره حس کردم یک لحظه با تموم وجودم خوشحال شدم دقیقا مثل حس شکلات تلخی بود که تموم شده و کم کم تموم رگام از اثرات کافئین شکلات شده باشه:) دقیقا همین قدر حس خوبی داشتم. ولی سین عزیز یه مشکل به وجود اومد دقیقا تو این حس حال بد خوب وقتی رفتم تو شلوغی دیگه سرم جنگ نبود دلمم تنگ نبود!یک آن ترسیدم از اینکه دیگه به خودم نمیام از اینکه بعضی چیزا برام عادی شده، بماند که فهمیدم ترسناک ترین جای زندگی وقتیه که میبینی دیگه به خودت نمیای، وقتی دیگه گلا رو آب ندی و باهاشون آروم آروم از اینکه چرا ناراحتی زمزمه نکنی،یا وقتی ناراحتی یه چایی دم عصر وقتی گرمای خنک شدش به چشمات میخوره حالت و خوب نکنه یا وقتی سرما به کل وجودت نفوذ کرده و بیای بشینی کنار بخاری حسی نداشته باشی و.....سین عزیز مشکل از جایی شروع شد که من درگیر من شد و حتی راضی نشد گرفتار چیزای دنیوی شه و الان منِ سرگردون معلق بین زمین و آسمونم.:)
