چندروز پیش در یک حرکت ناگهانی تصمیم گرفتم زنگ بزنم به عمم و بگم میخوام باهاش برم پیاده رویی(با عممینا قهر بودیم تا اینکه شوهرعمم فوت کرد البته هنوزم رابطه ی اقوامیمون خوب نشده ولی خب آشتی کردیم). حقیقتا موندم انسان چی هست که همین دوروز عمرش و با قهر و ناراحتی میگذرونه(وِی از۲۴ساعت۲۵ساعتش درحال دعوا و بعد قهره) ولی خب دنیا ارزش و نداره. برای همین تصمیم دارم هروز برم دنبالش و باهم بریم پیاده رویی با خودم فکر میکنم مثلا چه اشکال داشت من رو زدم و باعث آشتی دو خانواده شدم... کلا انسان موجودی خجالتیه که هرکار میخواد بکنه میگن نه این کارو نکنیا زشته ولی خب بنظرم این روزا ارزش این فکرا نداره چون فردا یا پس فردا بلاخره یه دونه از بلاها باعث مرگت میشه^^
ولی خب بنظرم مهمترین اصل اینه که یاد بگیریم همه چی که از بچگی بهمون گفتن زشت نیست برای همین باید دلت و بزنی به دریا و خیلی چیزا رو درست کنی خیلی چیزا که همه فکر میکنن نشدنیه یا از توان تو ساخته نیست ولی باور کنید شکوندن دیوارای اطرافت برای دیدن نور زشت نیست....
پ. ن: وی شام نخورده(بغض)(نمیدونم چرا برام شام نگه نداشتن ولی خب حق داشتم بخاطر این عملشون قهر کنم)
پ. ن: وی فردا امتحان داره
پ.ن:وی دو هفتست که علاقه ی شدیدی برای کشتن افراد خانواده اش دارد.(البته حس کنم مامانمم چنین حسی نسبت به من داره)
پ. ن:بنشینیم و بیندیشیم
این همه با هم بیگانه
این همه دوری و بیزاری
به کجا ایا خواهیم رسید آخر ؟
و چه خواهد آمد بر سر ما با این دلهای پراکنده؟
جنگلی بودیم
شاخه در شاخه همه آغوش
ریشه در ریشه همه پیوند
وینک انبوه درختانی تنهاییم
مهربانی به دل بسته ما مرغی ست
کز قفس در نگشادیمش
و. به عذری که فضایی نیست
وندرین باغ خزان خورده
جز سموم ستم آورده هوایی نیست
