روشنایی^^

خواستم بلند شم لامپ و خاموش کنم ولی حس کردم نمیتونم ؛بعد از ۴۵ دقیقه خوابیدن باز خواستم بلند شم ولی باز نمیتونستم ترسناک نبود نه اصلا ترسناک نبود .البته داد و فریادم نمیتونستم بکنم صدامم در نمیومد ؛قاعدتا در این شرایط باید میترسیدم ولی خب الان خیلی ریلکسم نمیدونم دلم به چی خوشه که این حالت من و نمیترسونه؛
گلوم میسوخت حداقل خیالم راحت شد نمردم ولی خب زنده هم نبودم ،داشتم دنبال یکی میگشتم که پیدام کنه!ینی کی میاد که بفهمه من اینجام.گشتم گشتم اولین نفر اضطراب داوطلب شد.بعد از کلی کلنجار رفتن وقتی دید نمیتونه هیچ عملی منجمله لرزش دست و پا یا رنگ پریدگی ایجاد کنه رفت سراغ افکار بی ارزشی حقیقتا اون و به اسم همه فن حریف میشناسن!و ماشاالله هم خوب شروع کرد .الان تو چه بدردی میخوری؟ چرا با وجودت به بقیه آزار میرسونی هان چرا؟ تو خیلی مزخرفی آدمای اطرافت خجالت میکشن که تو رو دارن ولی تظاهر میکنن دوستت دارن! تو همیشه باعث سرافکندگی بودی! درسته تا حالا کار بدی نکردی ولی خب مهم اینجاست که کار خاصیم نکردی که خوب باشی! تو با تصمیمات گند میزنی به همه چی ببین کی گفتم! جالب اینجا بود که بازم افاقه نکرد.منتظر بقیشون بودم یک ساعت گذشت دوساعت گذشت و.... ولی هیچکی نیومد . ترسیدم، داشتم دنبالشون میگشتم هیچکی نبود سکوت مطلق با نور سفید شدیدی که داشت از همه جهت میتابید و نمیزاشت من پیداشون کنم.داد زدم ولی انگار کسی نبود. التماسشون میکردم نرن ،اگر برن تنها میشم ولی گویا اصلا نبودن که صدام بشنون. یه اتاق تاریک اون گوشه بود.رفتم هرچقدر در زدم کسی باز نکرد.راه رو گم کردم نمیدونستم کدوم سمت برم . اصلا مگه قبلش قرار بود جایی برم . ترسیدم هدف نداشتم هیچیه هیچی هم نبود. آرزوی مرگ داشتم ولی مگه آدم تو افکاراشم میمیره. نفسم بند اومده بود ولی نمیمردم هنوز دنبال یکی بودم پیدا کنه. ولی نور اطراف من و ذوب کرد.چقدر ترسناک بود تنهایی ذوب شدم.....