روزمرگی^^

تقریبا میشه گفت خیلی طول کشید تا بتونم دست به کیبورد ببرم.این نوشته هم فکر کنم از صدقه سَریه روزای جمعه باشه!

بنظرمن آدم باید به یه حدی برسه تا بتونه بنویسه.و با توجه به هوای مطبوع و خنک امروز که خیلی خوبه ، برای من انگار مه آلوده و تو اون مه آلود تنهای تنها گمشدم. و فقط صدای آزار دهنده ای رو میشنوم که نمیدونم از کدوم سمته. مثل صدای آژیر اورژانس که ترس خاصی رو به هر سلولت میده...برای همین تصمیم گرفتم یه ذره مرورنامه از این روزام بنویسم.

حقیقتا این روزام هیچی نیست ینی یه صفحه ی سفید میشه مرور نامه زندگیم.

ولی خب یه تغییر اساسی داشتم.دیگه ناراحت نیستم از اینکه به همه چی عادت کردم.شاید قبلا خیلی معلق بودم بین زمین و آسمون ولی الان مستقر شدم. نمیدونم شاید توی زمین مستقر شدم یا آسمون ولی مهم اینه معلق نیستم.البته شایدم معلقم ولی خب هرجایی که هستم برام ثابته!اصلا این شکلی نیستم بگم راضیم از این حالت ولی خب ناراضیم نیستم .ینی برام مهم نیست. یه نامهمی رو به وسط:|

از اونطرف هم حیطه ی ارتباطم با آدما دیگه تقریبا داره صفر میشه .شاید روزانه ۲ساعت فقط برم پیش خانواده و باهاشون صحبت کنم.که اینم معمولا ایقدر تو حرف زدن با همدیگه صلاحمون نمیشه که خودشون بهم میگن برو بالا نیا پایین:")و خب وقتیم کسی میاد خونمون فکر میکنه من ۲۴ساعت در حال درس خوندنم برای همین اصلا برا همون احوال پرسیم نمیرم پیششون.البته همه چی به این شکل نیست که من فکر کنم بخاطر درس نمیتونم با هیچکی ارتباط بگیرم.شاید دوهفته پیش یا سه نمیدونم دقیق. که خواستیم تولد بگیریم برای برادرم وقتی وارد جمع کلی خانوادگی مادری شدم.دیدم نه میتونم با دایی یا زنداییام ارتباط بگیرم نه حتی با دختر دایی های نوجوان شده ام.

گفتم نوجوون...آه از این نوجوونا! راستش هیچوقت فکر نمیکردم این دوتا ایقد زود بزرگ شده باشن.(اولیه دیگه خیلی بزرگ شده)تا دیدم دختر دایی کوچیکترم دلباخته شده.البته شایدم دلباخته نشده باشه ولی رفتارش اون روز یه جوری بود که جز من همه ی اقوام فهمیدن.و بزرگترین مشکل اینجاست که من هیچوقت نمیتونم راهنماییش کنم.چون نوجوونی من خیلی اسکل وار گذشت نه مثل بچه های کلاسیمون عاشق شدم نه کراش زدم.چون هنوز طرز فکر من مثل شش سالگی این بود که دخترا شیرن مثل شمشیرن پسرا مرغن مثل ....خلاصه به قول خانواده هیچوقت از روزای خدا بزرگونه فکر نکردم.البته یکی از درگیرایامم این بود که خدا رو بتونم پیدا کنم و ذهنم بیشتر درگیر چیزای فلاسفی بود(البته اینم تهش تاکستان بود و بعضی وقتا میگم ای کاش همون درگیر عشق و عاشقیای نوجوونی شده بودم).برای همین نه میتونم برم بهش بگم اشتباه میکنی نه اینکه کارت درسته!فقط باید مثل همیشه شاهد این باشم که ببینم اینم مثل بقیه عاشقا با کله به زمین میخوره یا نه.

از دختر داییم بگذرم میرسم به برادر افسردم.درسته خیلی باهاش صمیمی نیستم.ولی خب گویا افسردگی شدید بهش غلبه کرده بود.و خب خوشبختانه خودش زبون باز کرد و اقرار کرد حالش خوب نیست و این واقعا عجیب بود.از اونجایی که مسئولیت خواهرانه بر دوشم بود بهش پیام دادم.و ازش خواستم با یکی درمورد مشکلاتش صحبت کنه.و ذکر هم کردم که چون با من صمیمی نیستی!واگرنه میتونی با منم صحبت کنی!!تقریبا دوسال پیش بود بهش گفتم بیا باهم صمیمی باشیم.ولی خب متاسفانه گفت من هیچوقت بات صمیمی نمیشم ولی تو میتونی با من صمیمی شی(این صمیمیت منظور از اون صمیمیتای خواهر برادرانست که بعضیا تعریف میکنن.واگرنه صمیمیت خانوادگی هست).ولی گویا داداش من داداش صمیمی(-_-) داشت و اونم آقای م.خ بود.آقای م.خ درسته هیچوقت ندیدمت و نمیشناسمت ولی از ته دلم ازت متنفرم اینه رسمه رفاقت حالا که دوست دختر گرفتی ، داداش من و یادت رفته؟داشتم میگفتم خلاصه که براش چندتا راهکار فرستادم.که فکر نکنم اصلا بدردش بخوره.ولی خب حداقل ناراحت نیستم که کمکش نکردم!.هعی!

البته یه چیز دیگم مونده که واقعا باید خجالت بکشم از گفتنش.اونم اینه که به یکی از اقواممون که از قضا بنده خدا ، سال سوم کنکورشه حسادت میکنم. و سوال همه اینجاست که چرا؟! و خب جواب اینه واقعا به کسایی که اینجوری تلاش میکنن برای خواستشون واقعا حسودی میکنم. که منم فقط زوم کردم رو این بنده خدا:|(ولی واقعا خیلی ادم عجیبی هست از کلاس نهم تا الان که میشه سال سوم کنکورش روزانه ۱۲الی۱۳ساعت درس میخونه تو هیچ مهمونی شرکت نمیکنه و همچنین گوشی هم نداره.واقعا موندم چطور:") ). امید است آدم دیگری پیدا کنم و روش زوم کنم تا حسودی کنم!

پ.ن:واقعا نوجوونای امروزی چی استفاده میکنن که ایقد میتونن بزرگونه رفتار کنن.من هنوز وقتی با بچه ها دعوام میشه میگم اول دایی من بوده بعد بابای تو بعد اینا اینچنین بزرگونه رفتار میکنن:(

پ.ن:واقعا میگن مار از پونه بدش میاد در خونش سبز میشه قضیه منه.از اول مهر هیچ مدرسه ای باز نشده جز مدرسه ی روبروی خونه ی ما.

پ.ن:واقعا آبان ماه مظلوم وترسناکیه مخصوصا آخراش.کاشکی نرسه!

پ.ن آخر:

°[ما اجنبی ز قاعدهٔ کار عالمیم

بیهوده گرد کوچه و بازار عالمیم

دیوانه طینتیم زر و سنگ ما یکیست

اینیم اگر عزیز و گر خوار عالمیم

با مرکز و محیط نداریم هیچ کار

هست اینقدر که در خم پرگار عالمیم

ما مردمان خانه بدوشیم و خش نشین

نی زان گروه خانه نگهدار عالمیم

حک کردنی چو نقطهٔ سهویم بر ورق

ما خال عیب صفحه رخسار عالمیم

با سینه برهنه به شیران نهیم رو

انصاف نیست ورنه جگردار عالمیم

وحشی رسوم راحت و آزار با هم است

زین عادت بد است که آزار عالمیم]°