رهایی^^

بعد از یک ماه جون کندن بلاخره ۱۲ سال از عمرم و حروم کردم و موندم چطور قراره بقیشو حرومش کنم!
امروز آخرین امتحان و دادم و من موندم و یه حجم از پوچی!
دیشب زمزمه های مادرم که می گفت دلم میسوزه عمرت و با یه سال نخوندن ۱۲ سال و حروم کردی ،عمیقا جای فکر داشت،ولی چه حیف که دیگه تاثیری نداشت!
امروز روز شیرینی بود.مخصوصا وقتی که وسط جلسه یهو کاغذ تقلبیام که هیچ استفاده ای ازش نکردم(موندم چرا هرچی من مینویسم تو امتحان نمیاد) به روی زمین افتاد و خب حقیقتا استرس شیرینی بود(البته چون نگرفتنم) و بعد از اونم یه مشت دانش آموز سرخوش رفتیم بیرون،برعکس همیشه این بیرون رفتنای کوچیک جدیدا برام جذاب شدن،همین الکی خندیدنا همین که با شور و شوق تعریف کنم کاغذ بردم سرجلسه ولی بدردم نخورده و....
همشون شیرین بود.
ولی ترسناک ترین قسمتش اونجا بود که دیگه من دانش آموز نیستم. همیشه فکر میکردم مدرسه تموم شه از خوشحالی بال درمیارم ولی خب بجای بال خالی جفت بال دراوردم(نکنه توقع داشتین خوشحال نباشم-_-) ،خلاصه از اینکه این دوران شیرین(شما شیرین بخونید ولی برا من طمع زهر میداد)گذشتم خیلی خیلی خداوند را شاکرم ! و امید است خداوند نیز از این به بعد ما را همچنان خوشحال گرداند. و نیز امید دارم شما چنین خوشحالی را تجربه کنید.

پ.ن:خدایا شکرت.و بازم شکرت. و بازم شکرت

پ.ن آخری: یه اشتباه رو دوبار تکرار نکن اشتباه های دیگه ای هم هست اونا رو امتحان‌ کن.