از همین اول(اونی که از آخر پست و میخونی یاد بگیراز اول بخونی) بگم که مطالب همه مغزلات چرت و پرته.
خب قبل از هرچیزی باید بگم یه هفته ای میشه که دارم یه کارایی میکنم(هرکه ندونه فکر میکنه دارم آپال و هوا میکنم) خب ماجرا از این برقراره که مادر گرام گیر دادن که چرا ایقد رفتارت پسرونست اینجور منظورش بود که چرا وقتی میخوای بری تو حیاط دمپویی مردونه میپوشی درصورتی که باید دمپویه صورتی که پای یه بچه ی دوساله هم بزور میره توش بپوشی یا چرا لباسای کوچیک شده ی داداشت میپوشی، خلاصه که ما اومدیم و دخترونه بگردیم خداروشکر مامان من یه جوریه که نه گرما بهش میسازه و نه سرما، مثلا اگه به طور مکرر لاک بزنم وی گریبان پاره نموده و فکر میکنه تحت تاثیر مجازی قرار گرفتم برای همین جلسه پنج بعلاوه ی یک برگزار میشه(برادر. خواهر. دایی کوچیکه. دایی بزرگه. مادربزرگ+مادر) چشمتون روز بدنبینه این جلسه چنان خطرناک و تخریب کننده و بد نشون دهنده و صدتا گذاشتن روش و تحریف کننده و ساخت ذهن مادر هست که پنج عضو دیگر حکم مواظب و مراقبت میدن وتا به شکر خوردن نیافتی این جلسات همچنان تکرار میشه و شخصیت جدید خیالی برای همه بوجود میاد(خدایی خیلی خوب عمل میکنن). و از مدل دید دیگه گیر میده چرا دمپویی مردونه یا لباسای داداشت میپوشی، البته اینم فکر میکنه تحت تاثیر مجازی هست ولی خب خبر نداره اگر تحت افکار مجازی قرار بگیری معمولا میشی شبیه گزینه ی اولی، برای همین تصمیم گرفتم دیگه لباسای برادر گرام نپوشم. البته کلا جز این مدل لباسا مامانم با لباس گشاد هم مشکل داره چون یه لباس گشاد گل گلی داشتم که مادر حتی افتخار دستگیره بهش نداد و قشنگ جرش داد و ریخت تو سطل زباله. در همین راستا تصمیم گرفتم دخترانه رفتار کنم(مثلا وقتی میخوام وسایلا بیارم داخل همش و باهم نیارم، اینا فک میکنن من بخاطر نشون دادن قدرتم اینکارو میکنم درحالی که نمیدونن بخاطر فراخیست)،برای همین در روز اول تصمیم پنجشنبه تولدی برگزار شد که فقط پنج تا مهمون داشت و من هم جزو مهمان های ویژه بودم(بچه های۱۲ساله) خلاصه ما کادومون گرفتیم با یه مصیبتی (کلا مامانم اعتقاد داره قیمت مهمه نه ارزش) برای همین سه کادویی شدم. خلاصه تا ما از شهرمون مهاجرت کنیم و به شهر پدربزرگم که داییمنا هم اونجاست بریم و مامانم بره اشک و زاری کنه در مراسم ختم خالش(قبلشم تو باغ پدربزرگم دورهمی خنده و شادی کنن)[در همین حد دورو] و منم دخترونه آماده شم(حقیقتا هیچ فرقی نکرد فقط داشتم دور سر خودم پر میخوردم و دنبال چادرم میگشتم که در آخر معلوم شد سرم هست-_-) رسیدم تولد که تقریبا یه ساعت مونده که تموم شه. از اونطرف زنگ میزدن زاری میکردن تو رو خدا بیا از این طرفم من بخاطر اینکه دخترونه رفتار بنمایم در به در دنبال دستبند و گوشوارم که تو کیف مامانم جامونده بودم! که دیگه بیخیال شدم. اولش رفتم خونه ی داداشم(طبقه ی بالای خونه ی داییمیناست) که هرچی زنگ میزدم و میگفت کیه منم میگفتم منم و دوباره میپرسید کی هستی و من دوباره منم هسم میگفتم(این چرخه پنج بار تکرار شد حالا من کوتا نیام تو چرا کوتاه نمیای برادر؟) در را به رویم گشایید(گشود)، و چنان برادرانه رفتار نمود که دلم میخواست از انگشتانم به معنی خاصی برایش استفاده کنم که خداروشکر به جلسات پنج بعلاوه ی یک فکر کردم و پشیمون شدم(خاک تو سرم که تصمیم داشتم بهش بگم دلم برات تنگ شده داداشی(اوق)) خلاصه یهو دیدم یه تیکه چیز از اتاقش اومد بیرون و سلام کرد و از اونجایی که هنوز از رو نرفته بودم گفتم اینا مامانی برات خریده منم برات شکلات تلخ خریدم(حتی تشکرم نکرد بیتربیت-_-)، هیچی دیه یهو یه لباس اورد گفت اینم کادو تولدت (بعد دوماه ولی خب دمش گرم) ، منم بعد از کلی ذوق، پوشیدم و با همینا رفتم تولد، اونجارو نگم براتون یه پنج تا دختر ۱۲ساله ی قرتی و باکلاس و قروفیسی(همش عکس،اینستا و...) بودن که روم نشد کمی جنگولک بازی دربیارم(همون نمک بشم )، ولی خب تم تولدش واقعا فوق العاده بود. و از اونجایی که مثل روح بودم دخترداییم اومد در گوشم گفت فاطمه چرا حداقل رژ نزدی و منم با خنده ای عمیق و بلند گفتم ندارم(چقد بد نگام کردن قرتیای بیتربیت:[)، از اونجایی که من هنوز خیلی اصرار داشتم دخترونه رفتار بنمایم رفتم و از رژهای زیبای قرتی های۱۲ساله استفاده نمودم، چشتون روز بد نبینه از اونجایی که باید خیلی باکلاسه رفتار بنمایم و اونام هی میگفت فاطمه جون این توت فرنگیه برای تو و منم بیشعورانه دستش و پس زدم و گفتم من توت فرنگی دوست ندارم(واقعا چرا خجالت زدش کردم-_-؟) رفتم کاکائو خوردم،و متاسفانه نتونستم قشنگ و خودمونی کاکائو بخورم برای همین وقتی داداشم اومد پایین جیبشو پر از کاکائو کردم و گفتم برو بالا ( بار کج نرسد به منزل اینجا بود که وقتی رفتم بالا دیدم همش و خورده)، دیگه پسرداییم و زنداییم اومدن و تولد تموم شد،ولی مهمانان عزیز قصد رفتن نداشتن برای همین پسر دایی گرام اومد گیر داد فاطمه بیا بریم بادکنک آتیش بزنیم(خودم انداختم تو دهنش و لعنت به خودم)، خلاصه ما رفتیم تو حیاط و همشون از ترس تا میومدیم بادکنکی که از بادکنک شهری پر شده رو آتیش بزنم جیغ میزدن و از همه جاش متاسفانه تر اینجا بود که قرار بود من آتیش بزنم و از اونجایی که خیلی شجاع بودم تا میمودم آتیش بزنم بادکنکه کوچه ی بغلی بود-_-و بلاخره با روشی که ممکنه بخندین آتیشش زدم(عین ترکیدن بود فقط خودمون مسخره کرده بودیم)، و پسر دایی عزیز۹ساله شروع به مسخره نمود(بیشور خودت آتیش میزدی ترسوک) و این اولین تلاش من برای نشون دادن اینکه خیلی خیلی رفتارم دخترونست بود .
پ. ن: ان شاءالله بقیه تلاشای نافرجام دیگم در این راستا بعدا مینویسم:|
