امروز داشتم دفتر خاطرات کلاس سومم و میخوندم حقیقت الان که آتیشش زدم دلم آروم گرفت(خانواده هردفعه دفترو پیدا میکنن و هارهار از خاطرات جاهلیم با طرز نوشتار جاهلیم میخندن)واقعا برای خودم متاسفم با این نوشتنم. البته میدونم وقتی ۱۸سالم شد(یعنی خیلی بزرگ شدم)، اگه به ویرگول سر زدم میفهمم چقدر اینجا بیشتر چرت و پرت گفتم با طرز نوشتار مزخرفم!چی؟:|امروز میشه هجده سالم! شاید شناسنامم داره شوخی میکنه:(و من هنوز در حیرت اینکه چه زود شد هجده سالم هستم، یادم میاد وقتی کلاس چهارم پنجم بودم میرفتیم دنبال خواهرم میگفتم وای من اگه بشه هجده سالم دیگه خیلی خیلی بزرگم البته تا پارسالم همین فکرو میکردم ولی الان که شد هجده سالم فهمیدم نه بابا شاید بچه ترم شده باشم،البته هرسال میفهمم چقدر سال گذشته بچه بودم ولی خب نمیدونم سال آینده چقدر بزرگتر از این سال هستم و فک میکنم هیچوقت بزرگ نمیشم :( البته تو بعضیا چیزا روزبه روز بچه ترم میشم ولی خب تو بعضی چیزام بزرگتر مثلا دیگه اونقدر بخیل نیستم که لباس عیدم و نشون دخترعموم ندم یا از اینکه مامانم بفمه درس نخوندم اعصابم بهم نمیریزه(البته عزاوجدان میگیرم با سکوتی که مامانم میکنه) و هزارتای دیگه...ولی خب هنوز مثل نخود تو هر بحثی شرکت میکنم،اعتقادی به حریم خصوصی ندارم و تو کار خواهر و برادرم سرک میکشم (البته این کار مخصوص همه ی بچه های آخره)،چغولی میکنم،بعضی وقتا با بچه های داییم خاله بازی میکنم(شت به معنای واقعی -_-)،سر کوچیکترین چیزا استرس میگیرم و دست و پام میلررزه همچنین رنگ از رخسارم میره و همه میفمن یه کاری کردم یا از یه چیزی ترسیدم یا میخوام یکاری کنم (فک کنید پونزده شهریور که گفتن بیاین مدرسه من مشق ریاضیم ننوشته بودم بعد معلمم گفت کیا ننوشتن من از استرس دستام تو هوا میلرزید و فک کنم همه فمیدن که ترسیدم در حالی که دو سوم کلاس ننوشته بودن-_-(برای یه دانش آموز دوازدهمی خیلی زشته))، وقتی صبح ها از خواب بیدار میشم دستام و گم میکنم، با کوچیکترین چیزا ذوق میکنم،یا هنوز اگه تنهایی برم بیرون(حتی نمیتونم بگم به ندرت یه چیزی فراتر از ندرت پیش اومده) و اگه رفتم و جنس مخالف دیدم روم و میکنم به دیوار و زیر چادرم سنگ حمل میکنم که اگه کسی خواست بهم حمله کنه پرت کنم(کلا از بچگی اینکارو میکردم از بس من و ترسونده بودن که همه بدن)-_-، هنوز احساس نمکی فراوان میکنم و نمک بازی درمیارم درهمه جا(مکان و زمان برام مهم نیست) و وای مصیبتا که با کسی صمیمی شم به گاج میدمش:(و هنوز غیبت و قضاوت جز کارامه و دروغم به لطف امتانای مجازی از لیستم حذف شده ولی اگه لازم شد بازم میگم و هنوز پشت تلفن وقتی میخوام صحبت کنم هل میشم و چرت و پرت تحویلش میدم هنوز که هنوزه همه جا چیلم بازه(نه مراسم عزاداری میتونم کنترلش کنم نه مراسمی که همه عصبانین البته با خنده براشون توضیح میدم که من سندرم خنده ی کنترل نشده دارم که حداقل چیلم و پاره نکنن) وهزارتا چیز دیگه.... ولی الان شده هجده سالم و هنوز اینکارا رو میکنم(آه جگرسوراخ کن)... خب امسال برعکس هرسال نمیخوام تغییری تو خودم ایجاد کنم چون میدونم ایجاد نمیکنم :|برای همین زندگی تکراری اما خوبم و میگذرونم:)))ولی خب میدونم سال دیگه همه چی تغییر خواهد کرد و حتما سال دیگه تغییراتم و مینویسم و مقایسه میکنم!
پ.ن:این اولین سالیه که از دوماه قبل اعلام نکردم۲۸آبان تولدمه*-*
پ.ن:خداوکیلی چه پیر شدم:(
پ.ن:دقیقا امروز یک ماه میشه که اومدم به ویرگول((۲۸مهر ورود با عظمت نارنگی)(خدایی خیلی باحال بود این مصادفت):|
پ.ن: پ.ن های بعدی ربطی به متن ندارن:|
پ.ن:یارب چنان کادوی تولدی بهم بده که پریشون نشم(هرچی میخوام و بهم بده خیرمم بزار توش):)
پ.ن: قدم اول خوش نامی دوم گنده نامی سوم گندنامی در آخر گمنامی(تو کتاب قیدار درستشو گفته)طوبا للغربا:))))))
