جوونه ای تو دل آب رشد میکنه،
یه دوربین قدیمی که عکسا رو سیاه سفید میگیره،
یه روز ابری که کتابا منظم و بترتیب تو کتابخونه قرار گرفتن،
خوردن چایی و کیک باقی مونده از تولد دیشب بعد از چهارساعت خواب عصر
یه کیف پر از مهره های رنگی
کتابخونه ای پر از کتابای شعر
زندگی رو دلچسب میکنه،روزای تاریک و روشن میکنه.اونم فقط برای یه روز ،روزی که اسم نداره یهو مثل پتک آوار میشه ولی زود میره....
دقیقا زندگی هم به همین کوتاهیه.
نه غصه هاش طولانین نه خوشحالیاش!
اما همیشه اون ولع جلو زدن هست مثل تلخوش های بازی با بچه های فامیل همونقدر آزار دهنده و طولانی ولی شیرین و کوتاه...
زندگی مثل بندی بین آسمونِ و زمینِ هر چقدر بری بالاتر میتونی تو تاریکی شبا وقتی ظلمت همه ی دنیا رو فرا گرفته،خودتو پیدا کنی....
ولی هرچقدر نزدیک زمین باشی فقط زیبایی اوایل شب وقتی تموم لامپا روشن هست نصیبت میشه یه زیبایی زودگذر....
و نقطه ی وسط زمین و آسمون بدترین جا و صد البته بهترین جاست... نقطه ی بلاتکلیفی که خودتو به چالش میکشونی و خودتو آماده میکنی که بری بالا یا پایین....
زندگی آروم دو راه داره یا ایقد بدویی که وقت نکنی بهش فکر کنی داره چی میشه یا از مسیر لذت ببری و به تک تک اتفاقات فکر کنی...
زندگی کوتاهه ولی طولانیه هرچقدرم ازش لذت ببری ...
زندگی مثل ابرای سیاهه، ترسناکه ولی باعث تجربه کردن بارون میشن برات...
زندگی قشنگه ولی غصه داره...
زندگی مثل گل کاکاتوسه ،قشنگه ولی تیزی هم داره....
زندگی مثل نگاه کردن به کارتون مورد علاقته ،وقتی که کلی مشق داری....
زندگی مثل سوختن دستت هست، وقتی که داری غذای مورد علاقت که گرسنه هستی درست میکنی...
زندگی مثل کنکوره که کلی سختی میکشی و در آخر قبول میشی...
زندگی مثل انگشتر مورد علاقته که برات کوچیک شده...
زندگی مثل خوردن چایی داغه ،دهنت و میسوزونه ولی مِریت جز جز میکنه ....
زندگی مثل رعد و برقه ،ترسناکه ولی آسمون و قشنگ میکنه...
زندگی مثل سوختن عوده،هم داری بو خوب استشمام میکنی هم شاهد تموم شدن زندگی یه نفر هستی...
زندگی همینقدر سادست،اگر سادس بگیریم...
و همینقدر سخت اگر سختش بگیریم...
پ.ن آخری:اشکها بخارهایی هستند که از قلبت بر می خیزند و از روزنه ی تنگ و زیبای چشمانت به بیرون می گریزند.درحین گریه دوستشان بدار، آنها یادگارانی از دردی هستند که دیگر در قلبت نیست:)? #آیلین‌امین
