چه پرشمارند مردمانی که در خیابان منتظر دیگری ایستادهاند، و در حالیکه باران میبارد، برای یکدیگر چتر گرفتهاند،
و من آنچنانم که مدّتهاست حتی در روزهای صاف بیباران، کسی به انتظارم نایستاده است.
حدود صد سال میشود در این مغازه ایستادهام. حتّی دیوارهای آن هم از دست من به تنگ آمدهاند و حیا میکنند چیزی بگویند.
و من چشمم به دنبال آن جواهر در مغازه است، در حالیکه آن جواهر چشمش به جادههاست؛ من برایش آواز میخوانم و او به خود مشغول است.
من در تمام قرارهای جهان منتظر بودم؛ اما هیچکس در انتظار من نبود. صد سال میشود که به هزاران آدرس مختلف که برای کسی هم شناختهشده نیست، خبرهایی میفرستم...
فردا آسمان باید درِ خانهٔ من باران بباراند،
عاشقها را با چترهایشان در خانه من بفرستد تا مرا با خود بیرون ببرند.
و عاقبت آنروز،
آنکس که تمام این مردم را به یاد دارد،
لاجرم مرا نیز بهخاطر خواهد آورد. :»
پ.ن:خیلی قشنگ بود ;)