ارزش داره^^

امروز یه متن دیدم به عنوان اینکه شاید موجوداتی تو کهکشان آندرومدا باشه که در فکر اینن که آیا تو کهکشان راه شیری کسی زندگی میکنه یا نه در صورتی که موجودات کهکشان شیری دارن فکر میکنن که آیا ممکنه کسی تو کهکشان آندرومدا زندگی کنه؟! بنظرم خیلی متن جالبی اومد متنی که نشون میداد چقدر ما جزئی از جزهای نامعلوم جهانیم.....
فکر کنید الان ما تو یه فضای نسبتا بزرگ خونمون هستیم و بعد کوچه و خیابونا و بعد یه شهر و یه استان و بعد چندین از همه ی این چیزا، تا برسیم به قاره ها و بعد سیاره ی زمین و چندین سیاره و..... بعد بعد چندین کهکشان و...... اصلا شاید ما مثل باکتری تو یه کشت باشیم همینقدر ریز شایدم ریزتر بلاخره مهم اینه که به این نتیجه میرسیم که خیلی بی مقداریم(نه از اون نظر از نظر اندازه ای)خلاصه که هرچی فکرش میکنم خیلی ترسناک میشه. در همسن راستا فهمیدم هیچی هیچی ارزش نداره ویه جور دوباره خواستم بزنم تو مسیری که هرچی برآید خوش آید. ولی خب فکر کردم پس یعنی چی که همه چی الکی باشه پس چرا نمیرم بمیرم که حداقل میرسم به مرحله ی بعد ببینم چخبره(کلا یه چیزی طبیعیه که هرکسی به مرگ فکر کنه و باید بکنه و البته به طور صحیح درمورد مرگ فکر کنه که نزاره حق الناسی گردنش باشه نه اینکه فقط مرگ هدفش باشه). خب به این فکر کردم باشه الان پس بلند میشم شیرگاز و روشن میکنم بعد میخوابم.تا این فکره اومد سراغم فهمیدم خانوادمم مسموم میشن و اونام به دیدار الله میشتابند. دیدم نه بابا اینقدرم فکر میکردم دنیا الکی نیست.... مثلا من الان حاضر نیستم یه تار موشون کم شه بعد بلند شم دسته جمعی بکشمشون. وقتی مامانم درمورد یه چی ذوق میکنه حاضرم کل دنیا رو همون لحظه ول کنم و فقط فقط ذوق مامانم و ببینم یا خنده های از ته دل و بابامُ، یا دیدن خواهرم وقتی داره جلوی آینه آرایش میکنه و همش میگه آماده شدم آماده شدم در صورتی که نشده. یا زل زدن نی نی کوچولومون و گیر دادن به اینکه فقط میخواد بغل من باشه و تو بغل مامان و باباشم نمیره(این دیگه معرکه تر از همشه) یا غر زدن برادر جان، یا خنده دوستای غیرصمیمیم که همش چرت و پرت میبافن و فکر میکنن اصلا درمورد هیچی نباید نظر داد در صورتی که خودشون درمورد همه چی حرف میزنن(حرص میخورما ولی الان که فکرش میکنم خیلی شیرینه)یا حس جالبی که موقع چایی و کاکائو خوردن تجربه میکنم و هزارتا چیز دیگه که دیدم ارزششون به اندازه ی بزرگی بی مقداری همه ی این دنیا با اَعما و اَعشایش هست(یعنی اینکه مقدار بزرگیه بی ارزشی برابره با واژه ی کلمه ی ارزشمند بودن اینا)  شاید بعد مرگ بفهمیم اینا بهشت بودن و جهنمم همین باشه که فقط الکی زمان و از دست بدیم و از بزرگترین ارزش ها لذت نبریم و فقط فقط منتظر یه جهان دیگه باشیمヅ

پ. ن: راستی همین که فکر میکنم خدا دوستم داره(همین ارتباط دوست داشتنه ی خدا به من) خیلی خیلی خوبه!(تازه فکر کنید بعد مرگ هم بازم باید دوستمون داشته باشه و تنها نمی شیم.

پ. ن: قدر آدمای مهم زندگیتونو همین الان بدونید باور کنید بقیه چیزا(خونه ماشین و....) تو این جهان به اندازه ی ویروسم اندازه ندارن.

پ. ن: آدم
دلش که روشن باشد
تمامِ شبهای تاریخ را هم طاقت می آورد...(دلتون روشن نگه دارید.

پ. ن: پ.ن بعدی آخرین متنیه که خوشم اومده و حیفم اومد که برای شماها ننویسمش(وی کلا چیزایی رو که دوست داره نشون بقیه نمیده).

پ. ن:اگه تو جمع کسی حرفی زد و توجهی بهش نشد
تو توجه کن؛ اگه کسی سوالی تو گروهی پرسید کسی جوابی نداد تو حداقل بگو نمیدونم، اگه تو جمع یکی پرید وسط حرف کسی بعدش تو دوباره بپرس و بحثشو ادامه بده؛ اگه کسی عکسشو گذاشت دیدی کامنت نداره، تو بذار بگو زیبایی.
یه حرف قشنگ تو ممکنه ضربان قلب یه آدم و عوض کنه:)