کودکان، گنجینههای بیهمتای وجودند؛ دلهایشان، باغچههایی نورانی است که بذرهای امید و انتظار در آن جوانه میزنند. در چشمان معصومشان، دنیایی از پرسشهای زلال و آرزوهای بیکران موج میزند، و ما خوب میدانیم که وظیفه ماست تا این باغچههای کوچک را با آب زلال مهر و دانههای نورانی انتظار آبیاری کنیم؛ اما در هیاهوی پرشتاب زندگی امروز، گاه فراموش میکنیم که چگونه این بذرها را در خاکِ قلبهایشان بکاریم تا شکوفههای امید، زندگیشان را عطرآگین کنند و آنها را برای فردایی روشنتر، با "او" که همیشه هست، پیوند دهیم.
زندگی، سفری است پر از فراز و نشیب، و چه زیباست اگر در این مسیر، پناهگاهی محکم و همیشگی داشته باشیم؛ اتکایی که در طوفانها لنگرمان باشد و در آرامشها، یادآور حضوری آرامشبخش. اینجاست که دغدغهی اصلی من خود را نشان میدهد: چگونه مفاهیم عمیق "انتظار" و "مهدویت" را به سادهترین و شیرینترین شکل، به این قلبهای پاک بیاموزیم؟ چگونه به آنها نشان دهیم که پناهگاهی ازلی و ابدی دارند؟
من، با کولهباری از عشق به قصه و دغدغهای عمیق برای کودکان این سرزمین، آمدهام تا با قلمم، پنجرهای به سوی همین نوری باشم که همیشه هست. نوری که از جنس حضور است، حضوری که انتظارش، دلها را زنده میکند و امید میآفریند، چرا که میدانیم تکیهگاهی ابدی داریم و همین حس، آرامشبخش و تضمینکنندهی یک زندگی بهتر است.
در این مسیر، میخواهم قصههایی بگویم که نه تنها سرگرمکننده، که روشنگر باشند. قصههایی که در آنها، "امام مهربان" نه یک نام دور، که یک "پدر مهربان" و "دوست همیشگی" است؛ کسی که در شادیها و غمهایمان، در دعاهایمان، کنار ما حضور دارد و اطمینانِ داشتنِ این پناهگاه ابدی را به ما میبخشد. میخواهم به کودکان بیاموزم که انتظار، یک حرکت است؛ حرکتی پرشور از آمادهسازی دلها، برای استقبال از آن نوری که جهان را دگرگون خواهد کرد و اطمینانِ این پناهگاه جاودان را در قلبشان جایگزین میکند.
اینجا، قرار است با هم، جهانی را بسازیم که در آن، کودکانمان با آگاهی از این حضور نزدیک و یاریبخش، با قلبی سرشار از عشق و امید، منتظر فردا باشند. بیایید با هم، با قلمی از نور، چراغ راه دلهایشان باشیم و اطمینانِ پناهی ابدی را به آنها هدیه دهیم. بیایید با قصهگویی، شعر و بازی، کودکانمان را با مفهوم انتظار آشنا کنیم، انتظاری که فعالیت است و حرکت، نه سکون.