+ به آسمان نگاه کن.
- تاریک است!
+ خورشید را بنگر.
- گم شده است!
+ ماه را ببین.
- پنهان شده است!
+ ستاره‌ها؟
- نوری ندارند!
+ به خانه دل نظر کن.
- خانه دل را مدت‌هاست چسب‌کاری کرده‌ام.
نه نسیمی در آن می‌وزد و نه نوری به آن می‌تابد!
+ آخرین باری که نور را دیدی کی بود؟
- یادم نمی‌آید.
خیلی وقت است که به تاریکی خو کرده‌ام!
+ آخرین بار کی صدایش کردی؟
- یادم نمی‌آید.
سال‌هاست نامش را از یاد برده‌ام!
+ آخرین باری که با او حرف زدی کی بود؟
- یادم نمی‌آید.
شاید از وقتی که خیال کردم می‌توانم بدون او زندگی کنم.
+ توانستی؟
- نه. در تاریکی گُم شدم!
+ باید به سمت نور برگردی.
- قلب من سیاه است.
نور را فراموش کرده!
+ ولی نور تو را فراموش نکرده.
به کمکت می‌آید.
- اگر نیامد چه؟
+ می‌آید.
حتما می‌آید.
خورشید را صدا بزن.
بگذار تاریکی را از خانه دلت بیرون کند، آسمان دلت را به عنایتی روشن کند و دلت را تا همیشه به محبتش گرم نگه دارد.
- دوای دردم همین است؟
+ قرصِ نور، دوای دردِ همه دل‌های تاریک است!
