یکی بود، یکی نبود... غیر از خدا، هیچکس نبود... در سرزمین قصهها، یک دختر کوچولو بود...
دختر کوچولوی قصه ما، شبی در خواب به آسمان رفت. در هوا چرخید و به این طرف و آن طرف نگاه کرد. آسمان سیاه و هوا تاریک بود. دختر کوچولو با دیدن بزرگی آسمان، احساس تنهایی کرد و به این فکر افتاد که تنهایی چه کار باید بکند!
دختر کوچولو گوشه ای از آسمان نشست. خمیازه ای کشید و سرش را روی ابری گذاشت. ناگهان چشمش به ماه افتاد. به طرف ماه رفت و پرسید: سلام ماه عزیز! تو تنهایی در آسمان چه می کنی؟ ماه با تعجب گفت: من هیچ وقت تنها نیستم. همیشه کسی را دارم که از او آرامش میگیرم و به امید دیدنش آسمان را ستاره باران میکنم. اکنون هم منتظر او هستم، برای همین تا صبح بیدار می مانم.
دختر کوچولو به ابرها گفت: ابرهای مهربان! شما اینجا تنها نیستید؟ ابرها تکانی خوردند و گفتند: نه. ما تنها نیستیم. ما کسی را داریم که به نفس او زنده میشویم و به امید او می باریم. دختر کوچولو که هنوز جواب سوالش را نگرفتهبود، در آسمان قِل خورد و میان ابرها قایم شد. بعد از مدتی بازی با ابرها، احساس کرد هوا روشن شده است. به سمت روشنایی نگاه کد و نور طلایی زیبایی را دید که از پشت ابر ها می درخشید. او به دنبال نور رفت و به خورشید رسید.
دختر کوچولو با خوشرویی به خورشید سلام کرد و پرسید: خورشید قشنگ! چرا اینجا پنهان شده ای؟ تنهایی پشت ابرها چه میکنی؟ خورشید که از حرفهای دختر کوچولو تعجب کرده بود گفت: تنها؟ من هیچ وقت تنها نیستم. من کسی را دارم که از او نور میگیرم و به امید او زمین و آسمان را روشن میکنم. مهربانی او دل مرا گرم می کند و به خاطر او همه را گرم می کنم.
دختر کوچولو به دنبال گرفتن جواب سؤالش، دوباره راه افتاد. چرخی در آسمان زد و پیش رنگین کمان رفت. روی رنگهای قشنگش سُر خورد و پله پله پایین آمد. رنگین کمان خندید و گفت: سلام دختر بازیگوش! تو اینجا چکار میکنی؟ دختر کوچولو شانه بالا انداخت و گفت: خودم هم نمیدانم! ولی از وقتی به اینجا آمدم، به این فکر میکنم که در آسمان به این بزرگی تنهایی چکار باید بکنم؟ رنگین کمان چشم گرد کرد و با تعجب گفت: تو را نمیدانم اما من که تنها نیستم. من کسی را دارم که از او امید میگیرم و برای آمدن او دنیا را رنگی میکنم.
دختر کوچولو که هنوز در فکر بود، گوشه از آسمان نشست. همان موقع چشمش به یک کبوتر سفید افتاد. کبوتر سفید داشت بلند بلند آواز میخواند و در آسمان پرواز میکرد. دختر کوچولو برای کبوتر دستی تکان داد و پرسید: کبوتر خوشگل! تو تنهایی در آسمان چکار میکنی؟ کبوتر نوک طلاییاش را تکان داد و گفت: من که تنها نیستم. من کسی را دارم که برای او سرود شادی میخوانم و به امید دیدنش بال و پر گرفتم. خودت چرا تنهایی؟ بعد با عجله دستی تکان داد، پرواز کرد و به زمین رفت. دختر کوچولو دنبال کبوتر رفت تا به زمین رسید.
دختر کوچولو روی شاخه بلند ترین درخت نشست. از درخت همیشه بهار که روی شاخه اش نشسته بود، پرسید: سلام درخت زیبا! چه برگ های سبز و شادابی داری. تو هم تنها نیستی؟ درخت همیشه بهار با لبخند جواب داد: نه، من هم تنها نیستم. من کسی را دارم که به مهربانی او همیشه سبز و شاداب مانده ام و به امید او تازه و با نشاط هستم.
دختر کوچولو از درخت پایین آمد. دستانش را روی زمین سرسبز باغچه کشید و از سنگ پرسید: تو تنهایی؟ سنگ گفت: نه. من کسی را دارم که به کمک او سختیها را تحمل میکنم و به امید دیدن او محکم هستم.
دختر کوچولو دوباره راه افتاد. رفت تا به گلی رسید.. از گل پرسید: اسم تو چیست؟ گل بدون اینکه رو برگرداند گفت: آفتابگردان. دختر کوچولو که تا حالا این اسم را نشنیده بود، با تعجب پرسید: آفتابگردان یعنی چه؟ گل آفتابگردان گفت: یعنی همیشه و همه جا باید به سمت آفتاب باشی. آفتاب همیشه هست. فقط باید به او توجه کنی و از او نور بگیری.
دختر کوچولو پرسبد: خب اینجوری احساس تنهایی نمیکنی؟ گل آفتابگردان گفت: نه تا وقتی آفتاب حضور دارد. وقتی تا همیشه یک نفر کنارمان هست، دیگر تنها نیستیم.
دختر کوچولو پرسید: آفتاب کیست؟ گل آفتابگردان جواب داد: کسی که همه دنیا منتظرش هستند. کسی که همه به امید او زندگی میکنند و به او امام مهدی می گویند. او همه ما را دوست دارد. مراقب ماست و هرجا که باشیم تنهایمان نمی گذارد.
دختر کوچولو که حالا چیزهای مهمی یاد گرفته بود، لبخندی زد و رو به سمت آفتاب نگاه کرد. هوای ابری این روزها جلوی آفتاب را گفته بود، اما آسمان همچنان روشن بود. دختر کوچولو به آفتاب خیره شد و چشمانش را باز کرد.