جان‌پناه

صفحه‌ی روزگار ورق می‌خورد.

خوشید غروب می‌کند.

خیالِ خودنمایی ندارد.

ابرها سیاه می‌شوند.

آسمان می‌غرّد.

گردبادِ حوادث ما را در هم می‌شکند.

طوفانِ غصه‌ها امانمان نمی‌دهد.

سیلِ اشک ما را با خود می‌برد.

قایقِ آرزوهایمان غرق می‌شود.

موج روی موج قله می‌سازد.

موجی به وسعت دریا قد علم می‌کند. بعد انگار که بخواهد ساحل را ببلعد، دهان باز می‌کند.

ساحل را در هم می‌شکند.

همه چیز روی آب شناور می‌شود.

دریا دست‌بردار نیست!

همه چیز را در هم می‌خواهد.

ترس، ناامیدی، مرگ.

راهی برای نجات نمی‌ماند!

آب، نقش پُر زرق و برق دنیایمان را می‌شوید و آیینه عبرت‌هایمان می‌شود.

نه نایی برای نفس کشیدن می‌ماند و نه جانی برای دست و پا زدن.

خود را به موج دریا می‌سپاریم.

ما همه طوفان زده‌ایم.

شمعی به امید در جانمان روشن می‌شود.

زبانِ قلب‌هایمان جان‌پناه را صدا می‌زند.

جایی برای قرارِ قلب‌هایمان.

نوری به دلِ دریا می‌تابد.

نوری از جنس خورشید.

ابرِ سیاهِ چشمانمان را کنار می‌زند.

در آسمان قلب‌هایمان می‌درخشد.

خورشید در آسمان طلوع می‌کند.

بعد از باران چشم‌هایمان، رنگین‌کمانی از جنس ظهور در آسمان نقش می‌بندد.