
سرما شاخهِ تکدرخت وسط حیاط را تکان میدهد و برفِ روی شاخهها انگار که بمب بهشان خورده باشد، سقوط میکنند.
شیشهها غبار دارد و مشتی کثیفی رویشان چسبیده. تصویر از پشت این شیشهها که بیشتر شبیه تلویزیونهای سیاه و سفید قدیمی است، برفک نشان میدهد.
زن که دلش برای گرمی خورشید و تابش بیوقفه آفتاب تنگ شده، پنجره را باز میکند و به بیرون سَرَکی میکشد.
به آسمان نگاه میکند؛ خبری از خورشید نیست. انگار نقاشِ آسمان قلمی به رنگ خاکستری روی آسمان کشیده.
به حیاط نگاه میکند. حوض کوچک و رنگ پریده خانه از سرما یخ بسته. گلدانهای کوچک کنار باغچه که رویشان تَرَک برداشته، بدون هیچ غنچه امیدی به گِل نشستهاند!
زن از سوز سرما پنجره را میبندد. دستانش را به هم میمالد و با نفسی از دهان تلاش میکند سرمای رخنه کرده در وجودش را گرم کند.
یک لیوان چای گرم مینوشد. شال و کلاه میکند و به بیرون میزند.
به صاحب مغازه سلام میکند و به طرف پیشخوان میرود.
- آقا! تقویم سال نو دارید؟
- میخواهی چکار؟
- میخواهم بدانم بهار کِی میآید؟
مرد آهی میکشد. به پنجره نگاه میکند و آرام تکرار میکند: بهار کی میآید! کسی نمیداند! شاید حالا، شاید یک لحظه دیگر و شاید...
حرفش ناتمام میماند.
تقویم را روی میز میگذارد و میگوید: بفرما این هم تقویم اما بهار را در تقویم پیدا نمیکنی!
زن با هراس تقویم را نگاه میکند. اولین برگ، تابستان را نشان میدهد.
این تقویم چرا بهار ندارد؟ اول سال، تابستان؟
چند نفر دیگر وارد مغازه میشوند.
آنها هم تقویم سال جدید میخواهند.
مرد تقویم را به آنها میدهد.
زن معترضانه میگوید: امسال بهار نداریم!
زنی خندهکنان میگوید: بهتر. دیگر نیازی به خانهتکانی نیست.
پسری میگوید: خیلی خوب شد. دیگر خبری از امتحانات خرداد ماه نیست. حالا وقت تعطیلات تابستانی است.
مرد دیگری معترضانه میگوید: کار خودشان است. حتما میخواستند امسال عیدی ندهند.
و همه از مغازه بیرون میروند.
زن مات و مبهوت به تقویم نگاه میکند و از صاحب مغازه میپرسد: بدون بهار چگونه باید زندگی کنیم؟
صاحب مغازه میگوید: بدون بهار زندگی ممکن نیست!
بعد انگار که بخواهد رازی سَر بسته را با کسی در میان بگذارد، صدایش را آرام میکند و میگوید: بهار هست؛ فقط کافی است بهار را مهمان دلت کنی و بهارانه زندگی کنی.
تا زمانی که بهار ظهور کند، باید منتظر بمانیم!
او که ظاهر شود، دنیا رنگ عوض میکند.
آسمان میشود آبیِ آبی مملو از شعلههای درخشان خورشید که جان زمین را زنده میکند.
زمین میشود سبزِ سبز. میشود گهوارهای آرام، برای حیات مردمان با زمزمهای از شکوفههای امید که در دل جوانه میزند.
اما مراقب باش پاییز روزگار، دلت را خزان نکند!
بهارِ روزگاران ظهور میکند و دنیا بهارستان میشود.
زن که محو تماشای روزهای شیرین بهاری شده بود، در دل آرزو میکند که کاش بهار زودتر بیاید.