درمسیر پویش غیبت،این سوال ذهنم را درگیر کرده بود:"حالا چرا نباید غیبت کرد؟"
من به دنبال پاسخی جدای از اعتقادات مذهبی ام بودم ،پاسخی که در دنیای روانشناسی ،ارتباط،تحول و در دنیای منطقم معنا داشته باشد .در همین حال و هوابودم که در یک لحظه وقتی بررسی میکردم که دام های "غیبت"کجاست و چطور میشود از دام "غیبت"بیرون آمد ،برایم شفاف شد که غیبت کردن فقط من را در دنیای"حرف "نگه میدارد و توان ماندن یا توان ورود به دنیای" عمل" را از من میگیرد .
این آگاهی فرصتی شد برای روبه رو شدن خودم ،با خودم ...دقیقا همان جاهایی که به خاطر غیبت انرژی و انگیزه ام را به بی انگیزگی ،تنهایی و حتی به بی تفاوتی تبدیل کرده ام ، دائما در فضای غر و گله هستم که چرا حالم خوب نیست و توان حرکت ندارم .
حضور به غیبت کردن و مهار آن ،یک فرصت طلایی برای حرکت به سمت بهترین خودم ،شدن است .
و تعهدم به این است از این پس با تمام توان و حضور به گفته هایم ، در مسیر عمل بمانم تا موثر بودن را تجربه کنم
تعهد شما برای ماندن در مسیر اقدام و عمل چیست؟