درست از روز گذشته چیزی یادم نمیومد. فقط یک چیز، که ساعت 4 امروز یه قراری دارم و امکان داره باز فراموش کنم یا اصلا نخوام که برم.صبح که متوجه ناپدید شدن ساعت دیواری شدم رفتم لب پنجره اتاق به پایین نگاه کردم.مثل همیشه ذرات سیاه و خاکستری در حال برخورد به هم و لکه های طلایی خورشید آزادانه لابلاشون در حال بازی بودن.
نمیدونستم ساعت چنده.خاک گلدون کنار پنجره کاملا خشک بود.بدون مکث رفتم که آب بیارم. در پذیرایی با نوعی جریان قوی برخورد کردم و کاملا گذرش رو در لحظه احساس کردم.جای نقاشی آخرم رو دیوار خالی بود و خطِ خاکِ باقی مانده از قابش رو دیوار شبیه پنجره رو به سفیدی بود.به نظرم اصلا مهم نبود ولی با لبخند رفتم به سمت اتاق کار تا درست مثل یک قلمو نقاشی که یه راز بزرگ داره، این موضوع رو با رنگها و قلموهای دیگه درمیان بزاره.
بعد از اینکه نتونستم درِ اتاقِ کارو تو خونه خودم پیدا کنم، چشمامو بستم تا برم به دشتِ بی پایانِ همیشگیم. اونجا میشد در حال دویدن، فریاد کشید و با دست های باز، علف هایِ زردِ باریکِ بلندی رو که بیشتر شبیه شلاقهای بی درد بودن، لمس کرد و همینطور بچگانه با تکیه به دستهایی که انتظارشونو میکشه، خودتو بکوبونی به تن باد و مثل یک موجود بی جان نقش بر زمین بشی. و شاید به این فکر کنم که فقط منم که می تونم به این روش دشت رو از خواب بیدار کنم.
زمانی که بیدار شدم روی تنها کاناپه باقی مانده در حالی که یه ملافه سفید روم بود، دراز کشیده بودم. احساس میکردم از سنگینی زیاد ممکنه باعث شکافتن کاناپه و در نهایت بلعیده شدن از زمین بشم. توجهی به اطرافم نکردم. خیلی راحت میشد فهمید سفیدی خونه که کم کم داشت همرنگ احساس کوری میشد، چه دلیلی میتونه داشته باشه.تنها پنجره باقی مانده باز بود. لبه پنجره هیچ هوایی نبود و من نیازی به هوا نداشتم.
ان پایین تجمع متراکم سیاه و خاکستری در حال جنبش در میان پولکهای طلاییه خورشید بودندند...
