
میکوبیاَم تا از زمین سرشار برخیزم
تا بر ســرم دنیا نشـــــــــــد آوار برخیزم
میخواهـی از ایوب روحم پرده برداری
باشد که از افـــتادن بســـــــــــیار برخیزم
حتی مرا سرکشتر از حلاج میخواهی
بیســـــر میان مردمــــــان از دار برخـــیزم
از درد انسانکُش وجودم را میآشوبی
مـــیخواهی آنَک با تن بیـــــــمار برخیزم
این را تو میخواهی که با شیپور اسرافیل
از تنگــــنای شـــــهر مــــــــــور و مار برخــــیزم
گفتی مرا! در بین مردم کور و کر باشم
بیادعــــا، بیحـــــرف، بیگفــــــتار برخیزم
لقمان شوم، تدبیر عالم در ســـــرم باشد
در هر زمان، از هر مکان، هشیار برخیزم
میخوانیام تا عرش رنگارنگ خود؛ اما
باید از این رویا به یک اخـــــــطار برخیزم
گفتی که از سجادهپردازی بمانم دور
گفتی که از اقرار و استـــغفار برخیزم
گفتی بیا، من آمدم، حالا کجا هستی؟
بنشینــــم آیا؟ یا که بـــــیدیدار برخیزم!
ناهید یوسفی
از مجموعهی نبض تو او را میزند