شارژ کوچه جدا از شارژ ساختمان!!!

یک پاکت سفید آمد درب منزل. بازش کردم، از شهرداری بود. نوشته بود Council Tax، صد و پنجاه پوند برای همین ماه.

به صاحب‌خانه پیام دادم این چیست. جواب داد مال من نیست، مال زندگی کردن تو در این کوچه است. حتی اگر خانه خالی باشد هم باید بدهی.

اولش حساب کتابم به هم ریخت. اجاره را هزار و دویست پوند حساب کرده بودم. حالا باید صد و پنجاه پوند هم جدا برای خیابان می‌دادم، به علاوه‌ی برق و گاز و اینترنت. روی سایت اجاره، فقط عدد اول را نوشته بودند.

رفتم سایت شهرداری را خواندم. نوشته بود این پول برای همین محله خرج می‌شود. برای جمع کردن زباله، برای روشنایی همین کوچه، برای پلیس همین منطقه. هر محله نرخ خودش را دارد. هر چه محله گران‌تر باشد، این عدد بالاتر می‌رود.

همان هفته چاله‌ی کوچکی جلوی خانه‌مان بود. عکس گرفتم و در سایت شهرداری گزارش دادم. دو روز بعد آمدند و پرش کردند. هیچ نامه‌بازی و التماسی هم لازم نبود.

تازه فهمیدم چرا این قبض را جدا از اجاره می‌گیرند. وقتی پول را جدا می‌دهی، می‌دانی برای چه دادی و می‌توانی سراغش را بگیری. قبض، تو را تبدیل به طلبکار شهرداری می‌کند.

در تهران ما عوارض را سالی یک بار می‌دهیم و اصلا نمی‌دانیم کجا رفت. برای همین کوچه‌ی ما ماه‌ها خراب می‌ماند و کسی هم پیگیری نمی‌کند.

این پاکت سفید یک چیز دیگر هم به من یاد داد. اگر این پول را ندهی، سیستم صبر نمی‌کند. بعد از دو اخطار، پرونده‌ات می‌رود دادگاه و مستقیم از حسابت برمی‌دارند. فرار کردن از آن سخت‌تر از پرداختش است.

گوشه‌ی اتاق نشسته بودم و به قبض نگاه می‌کردم. ما معمولا فقط قیمت روی برچسب را می‌بینیم. قیمت واقعی زندگی، همیشه چند ردیف پایین‌تر از برچسب نوشته شده.