اولین قرار دو نفره در لندن

قرار اول را در یک کافه گذاشتیم. من نیم ساعت زودتر رسیدم. رفتم پشت میز نزدیک پنجره نشستم.

اولین چیزی که فهمیدم این بود که قرار اول یک جلسه‌ی آشنایی نیست، یک بازار است. بازار سیگنال.

هر دو طرف داریم خودمان را نشان می‌دهیم. لباسی که پوشیده‌ایم، کافه‌ای که انتخاب کرده‌ایم، زمانی که سر قرار می‌رسیم، همه‌شان سیگنال است.

در اقتصاد به این می‌گویند Costly Signaling یا سیگنال پرهزینه. سیگنال واقعی باید خرج داشته باشد تا قابل اعتماد باشد. هر کسی می‌تواند بگوید من وقت‌شناس هستم. ولی کسی که نیم ساعت زودتر آمده، خرج داده. وقتش را داده. این سیگنال است.

من زود آمده بودم تا نشان دهم برای این قرار ارزش قائلم. او هم ده دقیقه زودتر آمد.

بعد نوبت غربالگری شد. در اقتصاد به آن می‌گویند Screening. هر دو داریم با سوال‌های کوچک، اطلاعات بزرگ می‌گیریم. از چه کتابی خوشت می‌آید، آخر هفته چه کار می‌کنی، در چه چیزی پول خرج می‌کنی. جواب‌ها مهم نیستند، الگوی جواب‌ها مهم است. داریم می‌فهمیم طرف مقابل چقدر به ما شبیه است، بدون اینکه مستقیم بپرسیم.

وسط قرار یک نکته‌ی دیگر فهمیدم. قرار اول مثل یک سرمایه‌گذاری با هزینه‌ی غرق شده‌ی کم است. یک قهوه. اگر خوب نبود، ضررش یک ساعت وقت و یک قهوه است. برای همین آدم‌ها قرار اول را کوتاه می‌گذارند. قهوه، نه شام. شام سه ساعت است و قیمتش بالاست. قهوه ارزان است و خروج از آن راحت. این عاقلانه‌ترین طراحی برای یک آشنایی است.

آخر قرار وقتی صورتحساب آمد، من کارت کشیدم. او گفت نصفش با من. گفتم دفعه‌ی بعد با تو. این هم بازی بود. اگر قرار بود فقط یک بار ببینیم، نصف کردن منطقی بود. وقتی گفتم دفعه‌ی بعد با تو، داشتم می‌گفتم می‌خواهم بازی را ادامه بدهم.

قرار اول تمام شد. فهمیدم عشق با اقتصاد فرق دارد، ولی شروعش شبیه شروع هر معامله‌ی خوب است. هر دو طرف باید خرج کوچکی بدهند تا بفهمند می‌ارزد خرج بزرگ‌تری بدهند یا نه.