خسته مه! مریضی که از در میره بیرون چهل و سومین مریضیه که امروز دیدم. چند تا تقه به در میخوره و یه پیرزن که به شدت شکل این ننه نقلی هاس با قد خمیده وارد مطب میشه. با لبخند بهش میگم " سلام دایکم(مادرجان) بفرمایید." توی این دو هفته که اینجام یه سری چیزا یاد گرفتم از زبانشون. با لبخند و با لهجه ی قشنگش بهم میگه " خانم دکتر گیان(جان) خیر بیایی(خوش اومدی)" دلم غنج میره و میگم " مرسی مادر! مشکلت چیه؟" با سختی و ایما و اشاره بهم میگه" شونه و بالم مِشو (شانه و کتفم درد میکنه)!" ازش راجع به نون پختن سوال میپرسم که میگه خیلی زود بود(یعنی چندین سال قبل) میپخته و الان به قول خودش دیگه چند ساله که نپزیده! ولی کنار شوهرش دامداری میکنه. دفترچه شو میگیرم، اطلاعاتشو توی سیستم میزنم و براش دو تا داروی مسکن تجویز میکنم و براش توضیح میدم که عصرها یا به قول خودش وِئرَگَه بخوره. لبخند خوشگلی صورت آفتاب سوخته شو میپوشونه و چند بار پشت سر هم میگه " خانم دکتر گیان دستت خوش بی(دستت درد نکنه)!" لبخند خوشگلشو جواب میدم و میگم " خواهش میکنم دایکم" دفترچه شو میدم دستش خم میشه دستمو ببوسه که دستمو پس میکشم و میگم " نه نکن این کارو!" پایین شالمو میگیره میبوسه و چندین بار میگه " خیر بیای دستت خوش بی" و با همون قد خمیده از در میره بیرون و لبخند گل و گشادی که روی صورت من نشسته نمیخواد به این راحتیا پاک شه!
خستگی از تنم در رفت...