دوباره پاییز اومد... بازم کلیشه ی برگهای نارنجی که از درختای افرای توی باغ یکی یکی میفتن پایین... بازم کلیشه ی من و شال پشمیِ دورم پیچیده و لیوان چای توی دستم که روی صندلی ننویی تو دارم تاب میخورم...
صدای خواننده توی اتاق میپیچه...
" غصه مون گرفت... تو هوای تلخ پاییز... با غروبای غم انگیز... آسمون از گریه لبریز..."
و بازم کلیشه ی صدای رعد و برق موقع پخش این تیکه از آهنگ... نگاهم گره میخوره تو نگاه خیره ی گربه ی سیاهی که سالهاست باهامون هم خونه س... خودت آوردیش اینجا یادته؟... درست مثل الان پاییز بود... بارون شروع میکنه به نم زدن... خواننده میخونه...
" راهی ام نبود... باز دوباره باد و بارون... چی دیگه مونده برامون... ما چه کردیم با دلامون..."
گربه ی از بارون ترسیده میدوئه و میره زیر سایه بون قایم میشه... میترسه بیاد تو ایوون... آخه سری پیش که زد دو تا از گلدونای شمعدونیمو شکست دعواش کردم... حتی گلدونامم کلیشه این!...
نگاهمو میندازم به بارونی قهوه ای سوخته و کلاه شاپوت که هنوز که هنوزه به همون میخی که همیشه آویزون بود، آویزونه... صدای خواننده میاد...
" با خاطراتت میشه هم مرد و هم زندگی کرد... حتی با یادت دیوونگی کرد... اما با اشک با درد... با درد..."
و باز هم کلیشه ی اشکی که میچکه روی گونه م... و اشکای بعدی که پشت سرش میریزن پایین... و چشمای بی جنبه ی من منتظر تلنگر بودن انگاری...
خواننده همچنان میخونه...
" خیلی روزا گذشت... خاطره های تو کم نشد... هیچی اونی که خواستم نشد... اونی که خواستم نشد..."
امروز دقیقا دو سال و هفت ماه و ده روزه که گذشته... گذشته از اون روز... اون روز نحس... گذشته اما هنوز که هنوزه انگار همین دیروز بوده... گذشته اما هنوز که هنوزه صداتو میشنوم... گذشته اما انگاری که واقعا نگذشته...
"خیلی روزا گذشت ولی غم از دل ما نرفت... بی تو پاییز از اینجا نرفت... پاییز از اینجا نرفت..."
راست میگه انگاری این بنده ی خدا... بی تو پاییز از اینجا نرفته واقعا!!! جدای از برگریزونای افراهای بلند قامتی که خودت کاشتیشون توی همین باغ... حال و هوای این خونه بی تو همیشه پاییزی بوده و مونده...
گربه ی سیاه با اخم به بارون خیره شده و این بارونم بند نمیخواد بیاد انگاری...
" واقعیته... بی تو بارونو نمیخوام... از تو خیلی دوره دستام... خیلی سرده بی تو دنیام..."
واقعا واقعیته... منِ همیشه ی خدا سرماییِ پنج تا لباس روهم پوش تو زمستونا بی تو تو چله ی تابستون هم لرز کردم... بی تو اصلا دنیام یخ زده... حتی اون ساعت شماطه داری که هر روز صبح بیدارت میکرد تا بری سر کار هم بعد تو یخ زده انگاری...
"دستای من تورو میخوان... بدتر از هر لحظه م الان... این حقیقته... آدما همیشه تنهان..."
و بازم کلیشه نگاه کردن من به دستام موقع شنیدن این تیکه از آهنگ و فکر به اینکه چقدر حس خوبی داشت لمس دستات... چقدر حس خوبی داشت گرمی نگاه و آغوشت... چقدر از اون حس دورم... چقدر دلم تنگه برای اون حس...
خواننده داره میخونه...
" با خاطراتت... میشه هم مرد و هم زندگی کرد... حتی با یادت دیوونگی کرد... اما با اشک... با درد... با درد..."
و باز هم کلیشه تیر کشیدن قفسه ی سینه و درد لعنتی ای که دو سال و هفت ماه و ده روزه که افتاده تو این جونِ لاجون من...
نگاهم گره میخوره به نگاهت توی قاب عکسِ روی میز کنار تخت... اون نگاه پر جذبه و اخموت که فقط من میدونستم چقدر مهربونه... چقدر همه رو میترسوند این نگاهت و چقدر مهربون بود واسه من اون نگاه... چقدر دلم تنگه واسه پهنای شونه هات که پناه بی پناهیام بود و گوشات که شنوای غرغرای تموم نشدنیم... چقدر عزیزترین بودی و چقدر عزیزترین رفتی... عزیزترینم دلم تنگته...