
وظیفه هر کسی توی روابطش اینه که حرفش رو بزنه، خواستهاش رو بگه. یعنی نباید روی ذهنخوان بودن یا علمِ غیب داشتنِ طرف مقابل حساب کرد. اما این هم خوبه که سعی کنیم که حرفهای نگفته رو هم بشنویم و معنای عمیق و پنهان بعضی از حرفها و رفتارها رو بفهمیم. شاید وظیفه روشن و آشکاری نباشه، اما هم قشنگه و هم روی روابط اثر مثبت زیادی داره. بعلاوه این علامت رشد و مهارت در همدلی هم هست.
اساساً اکتفا نکردن به ظاهر حرف و رفتار دیگران و تلاش برای دیدن و شنیدن و فهمیدن معنای عمیقتر، نشانه بلوغ و رشد آدمه و روابطش رو با آدمهای دیگه و تمام دنیای اطرافش به سطح بالاتری ارتقا میده.
فریاد و عصبانیت، ظاهر یک رفتاره. بهانهجویی و نق زدن و... فقط ظاهره. پشت اینها چیه؟ چه معنایی دارن؟ چه پیامی دارن که حداقل در لحظه اول دیده و درک نمیشه؟ اینه که مهمه!
فریاد میتونه علامتِ ترس از دست دادن باشه. عصبانیت میتونه از سر خستگی باشه. بهانهجویی احتمالاً نشانه ناتوانی در بیان مستقیم خواستهها یا نگرانی از عواقبشه. پیامِ نق زدن شاید اینه که «خسته شدم از مستقیم گفتن و شنیده نشدن. من رو ببین!» بطور کلی، موضوع رفتارهای دیگران خودشون هستن، نه ما. موضوع نق زدن و فریاد زدن دیگران، نیازهاییه که میخوان برآورده بشه. مسأله اصلی اینه!
پس وقتی به ما نق میزنن یا سرمون فریاد میکشن، به جای اینکه به خودمون بگیریم و واکنشی عمل کنیم، لازمه و خوبه که قضاوت اولیهمون رو باور نکنیم، بهش اعتماد نکنیم، لحظهای مکث کنیم و از خودمون بپرسیم:«پیام این رفتار چیه؟ پشتِ این کلمات و حالات، چه معانی و دلایل دیگهای ممکنه باشه؟» این سؤال حتی درباره خودمون هم میتونه مؤثر و کمککننده باشه.
البته لازم نیست همیشه به جواب قطعی برسیم. در نظر گرفتن احتمالات مختلف به تنهایی میتونه ما رو از قضاوت سریع و ناردست و رفتار منفی یا غیر مؤثر و نتیجه نامطلوب حفظ کنه. و خیلی وقتها همین کافیه!
پیشنهاد مطالعه: چطور خوب و فعال گوش دهیم؟