
بیشتر اوقات، موضوع رفتار دیگران خودشان هستند، نه من و شما. فکرِ آنهاست که رفتارشان را میسازد. فکری که تحت کنترل آنهاست. فکری که مسئولش خودشان هستند. ما هم مسئول فکر و رفتار خودمان هستیم. آنچه که رفتار ما را میسازد هم فکر خودمان است. نه فکر یا رفتار آنها.
رفتار دیگران میتواند روی ما اثر بگذارد. میتواند ما را به داشتن احساس یا انجام رفتاری ترغیب کند. اما تصمیم نهایی با ماست. اگر ما همیشه واکنشی عمل کنیم، یعنی اصول و ارزشهای مشخصی برای خودمان نداشته باشیم و فقط یک «ماشینِ پاسخگو» باشیم، مثلاً مقابله به مثل کنیم یا بگوییم «اوست که با رفتارش از من چنین آدمی ساخته» ، شاید به نظر بیاید که مسئولیت فکر، احساس، رفتارمان را از شانه خودمان برداشته و بر شانه دیگران گذاشتهایم و خلاص شدهایم، اما درواقع ما مسئولیت تمام زندگیمان را به دیگران سپردهایم. یعنی فرمان زندگیمان را به دست دیگران دادهایم و خودمان را قربانی کردهایم.
پس چه کنیم که دیگران با رفتارهای ناخوشایندشان حال و روز ما را به هم نریزند؟ اصول و ارزشهای مشخصی بسازیم، بدانیم که میخواهیم که باشیم، چطور آدمی باشیم، چگونه فکر و رفتار کنیم. سپس اجازه ندهیم که رفتار دیگران، تعیینکننده فکر و احساس و رفتار ما باشد. این مسئولیت و اختیار خودمان است. خلاصه این که باید فرمان فکر و احساس و رفتارمان، فرمان زندگی شخصیمان را دست خودمان نگاه داریم!
ناهید مزیدی، مربی نگرش (Mindset Coach)
www.residan.ir
instagram.com/resdianofficial