ویرگول
ورودثبت نام
مجید نهازی
مجید نهازینویسنده و برنامه نویس
مجید نهازی
مجید نهازی
خواندن ۲ دقیقه·۱ سال پیش

میان رؤیای گرم و باران سرد

میان رؤیای گرم و باران سرد
میان رؤیای گرم و باران سرد

پاییز است. پنجره ها بسته و پرده ها کشیده شده. با این حال پرتو ضعیف خورشید به روی پسرک می تابد. خواب از سرش می پرد. پهلو به پهلو می شود و با خودش می اندیشد که چرا دیگر دغدغه ای ندارد؟ بر می خیزد و پاهای کوچکش را از لبه ی تخت آویزان می کند.

همانطور که با پشت دست پلک هایش را چندین و چند بار می مالد، تعجب می کند. تعجب می کند زیرا تا آنجایی که یادش می آید نه اتاقی داشته، و نه تختی برای خواب.

قبل از اینکه از خودش بپرسد اینجا کجاست، نظرش جلب به بویی می شود که تمام فضا را دارد پر می کند. بویی که از بیرون اتاق می آید. بوی غذای گرم. پسرک نمی تواند تشخیص دهد که این بوی چه غذایی است. او در تمام عمرش مزه ی غذای گرم را نچشیده است. همین وسوسه اش می کند تا رد بوی خوشمزه ی غذا را بگیرد و از اتاق خارج شود.

چشمانش چیزی جز میز چیده شده ی رنگارنگ را نمی بیند.

پسرک تلاش می کند. تلاش مضاعف. هم برای اینکه بتواند روی یکی از صندلی ها بنشیند و هم برای اینکه بغضش نترکد. تمام صندلی ها برای قد و قواره اش بزرگ هستند. قلبش که شروع  می کند به تپیدن، جای خالی مادرش را حس می کند.اشک از گوشه چشمش جاری می شود، و آرزو می کند کاش مادری را که تا به حال ندیده، در کنارش داشت.

با دستان کوچک و لطیفش اشک هایش را پاک می کند و سعی می کند بر اوضاع مسلط باشد. چشم هایش را می بندد و آرزوی دیگری به ذهنش می رسد. این بار آرزو می کند ای کاش خواهر کوچکش اینجا بود. که اگر بود، کمکش می کرد تا بر روی یکی از شش صندلی بنشیند و با هم از این همه غذای گرم و رنگارنگ لذت ببرند.

پسرک به موفقیت نزدیک بود. کم کم داشت به ارتفاع صندلی هایی که مانعی برای رسیدنش به یکی از آرزوهای کوچکش بود، غلبه می کرد.

ناگهان صدایی شنید. صدایی که باعث شد دست از تلاش بیهوده بکشد. کسی داشت پسرک را صدا می زد. صورتش کاملاً خیس شده بود. می دانست که این همه اشک نریخته است. با این حال دوباره، با پشت دست، پلک هایش را چندین و چند بار می مالد. خواب از سرش می پرد. پهلو به پهلو می شود و با خودش می اندیشد؛ چه کسی رویایش را به فنا داده؟

بر می خیزد و پاهای کوچکش را از لب جدول بارون زده ی بلوار آویزان می کند. تعجب می کند که اینجا چه کار می کند. دوباره صدا تکرار می شود. خواهر کوچکش است:

-  "داداش، داداش، بارون همه وسایلمون رو خیس کرده، دیگه کسی ازمون دستمال نمی خره، بهتر نیست بریم؟"

به خواهرش خیره می شود، لبخند می زند و دوباره به دنیای واقعی بر می گردد.

نویسندگیپاییزداستان کوتاه
۱۱
۳
مجید نهازی
مجید نهازی
نویسنده و برنامه نویس
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید