من بر علیه من، مجموعه ای از نامه هاست. نامه هایی که برای دوستانم می نویسم. دوستانی که نامشان هیچ وقت فاش نمی شود، چه واقعی باشند، چه خیالی.

نامه شماره 3 - به دوست شماره 73
سلام
(و کمی مکث تا شاید بابت همین سلام هزاران سال شرمندگی را در خودت احساس کنی)
شاید نباید به تو سلام بدهم… نمی دانم.
می دانی، بعضی وقت ها تصور می کنم انتظار داری هر کسی که حداقل یک بار روی ماه تو را دیده، به کل از جهان هستی ناپدید شود. اما درست مانند یک سال پیش باید به عرضت برسانم این تو هستی که تمام و کمال نا پدیدی…
و این نامه، کاش نوشته نمی شد. اما حالا که کار از کار گذشته بار دیگر به عرضت می رسانم که این آخرین تلاش های من برای بیدار کردن وجدانت است. البته اگر هنوز کمی از آن برایت باقی مانده باشد.
یادش بخیر آن روزها…
بله، همان روزهایی که وجدان داشتی…
واقعا یادت بخیر…
آن روزها تو آزاده چنار سربلند باغ بودی، حالا کجایی؟ آن همه خرد و اندیشه کجا رفت؟
اگر برای این سوال ها پاسخی نداری، از تو خواهش می کنم حداقل جواب این پرسش را بدهی، چه شد که سرزمین خورشید اسیر تاریکی شد؟
دیگر چه باید بپرسم تا به خودت بیایی؟
یادت باشد زمین و زمان منتظر تو نمی مانند، پس لااقل اگر وجدانت بیدار نمی شود، روشنایی را به سرزمینت بار دیگر دعوت کن.
از طرف کسی که از اکنون برای همیشه تو را فراموش کرد.
خدانگهدار
آبان 1405
نویسنده: مجید نهازی