ویرگول
ورودثبت نام
naghmeh_pr
naghmeh_pr
naghmeh_pr
naghmeh_pr
خواندن ۶ دقیقه·۶ سال پیش

Kesari را ببینید و فاشیسم به زبان ساده را بخوانید


Kesari

به معنای زعفرانی است. بین این فیلم و کتاب فاشیسم به زبان ساده هیچ ارتباطی وجود ندارد.

در ابتدای قرن نوزدهم مهاراجه ای هندی با شکست دادن افغان ها، حکومت سیک ها را در شمال باختری هند تاسیس کرد. پس از آن جنگ های پراکنده بین افغان ها که پاتان خوانده می شدند و سیک ها برقرار بود تا زمانی که انگلیس وارد منطقه شد تا قدرتش را بر آن سرزمین حفظ کند. از آنجا که فقط سیک ها می توانستند افغان ها را دور کنند انگلیسی ها با کمک سیک ها وارد جنگ شدند و این داستان، داستان سال 1890 است، کمتر از 150 سال پیش...

هم اکنون، انگلیس ها از آن سرزمین رفته اند، البته پس از آن که خباثت فراوانی مرتکب شدند، شبه قاره را سه پاره کردند و در انتها هرات هم از ایران گرفته شد و افغانستان هنوز پر است از چشمه های خونی که از هر گوشه اش می جوشد. فیلم سرشار است از لحظه های انسانیت که فرای اعتقادات رسمی انسانها، می روید و می بالد و اثر می گذارد. اثری که زمان و مکان را در می نوردد و هم اکنون، ما را شریک لحظه های زیبای شجاعت و مهربانی و شعور و درک انسانی مردم آن زمان می کند. مردمی که با اسلحه های انگلیسی به جنگ یکدیگر رفته اند...

داستان، داستان انسانهاست: ما زمانی که تصمیم به جنگ گرفتیم برنده شدیم، بقیه اش تنها خون و خون ریزیست... جنگ کشتگان بسیاری برجای می گذارد و شما، بیننده نهایی آن صحنه ها، مردگان را می بینید که در مرگ یکسانند، زمان گذشته و پس از یک سده، فقط چگونه ماندن انسانها مانده است... فرای هر محدودیت و مرزی.

انسان بودن انسانها ربطی به سیک بودن و مسلمان بودن ندارد، ملای مسلمان تنها در پی گسترش قدرت و حکومت خود بر انسانهاست و خباثتش انتهایی ندارد و هنگام قتل و خشونت و بی رحمی سوره حمد می خواند، سوره ای که هیچ ربطی به شقاوت این فرد ندارد. از آن طرف شعار جنگ سیک ها این است: آن که بگوید خدا حق است تا ابد در رحمت او خواهد بود...

آبرو و عزت سیک ها در عمامه آنهاست. فرمانده مسلمان یک گروه پاتان (افغان) به شجاعت و دلاوری فرمانده سیک ارزش می گذارد و از بی حرمتی به جنازه جلوگیری می کند. و این بیانگر روح اوست، روحی که بیانگر آن است که بنی آدم اعضای یکدیگرند. که بی حرمتی به شجاعت یک انسان، به حرمتی به شجاعت همه انسانهاست. اما ملای مسلمان، غرق در پلیدی سیاهش، رذالت خود را به نمایش می گذارد و در مرگی زشت به دیگر کشتگان می پیوندد...

و سیک ها می خواندند: با دشمن بدون هیچ ترسی می جنگم، با شجاعت به پیروزی میرسم اما خدایا لطفت را بر من عطا کن تا هیچگاه مانع کار حق نشوم... و مسجد مسلمانان را در روستا تعمیر می کردند. روستایی که خالی از مردان و جوانان، تنها با پیران و کودکان در آستانه سرمایی سخت تنها مانده بود.

فیلم داستان نیست و بر اساس یک واقعه تاریخی است، واقعه ای که در دوشهر هندوستان، بنای یادبود دارد. شما فیلم را دنبال نمی کنید که به پایان برسید، پایان فیلم در ابتدای فیلم گفته شده است، شما پیش می روید تا صحنه هایی زیبا از عشق و انسانیت را در انسانهایی ساده، به غایت ساده، و به غایت زیبا، به غایت زیبا در شکل گیری روحشان به تماشا بنشینید...

فیلم ها تمام می شوند، روزگاران پایان می گیرند، روزها می گذرند. رفتنی ها می روند و ماندنی ها می مانند، همان ها که هیچگاه تیره و کهنه و تار نمی شوند. همانها که در گذر زمان از خاک گرفتگی مصون اند و هر روز درخشان ترند از دیروز.

اما دنیا به رشادت های مردمان ختم نمی شود، هندی ها فقط به علت کمبود تکنولوژی و قوای نظامی از انگلیسی ها شکست نخوردند، آنها تحقیر مردمان توسط طبقه اجتماعی را پذیرفته بودند. همین باعث شد که به تحقیر توسط انگلیسی ها تن در بدهند و پس از دوران باشکوه اکبرشاه و شاه جهان رو به افول روند. دوران استعمار هند حدود یک صد و پنجاه سال بود و نمیتوان منکر آن شد که این تحقیر، که همچنان در رسانه های هند از آن به صورت زنده یاد می شود، از ذهن و خاطره هندی ها نرفته و آنها را متاثر کرده است. گرچه علیرغم تمامی تعالیم بزرگان مذهبی، به یکسان بودن و برابر بودن نوع بشر تاکید می شود این امر در جامعه به خوبی جا نیفتاده است و صرف علم و آگاهی این امر اخلاقی را عمومی نکرده است. هنوز خشونت به عموم مردم در جامعه هند چیزی شایع است، چیزی که از طرف زورمندان به افراد زیردست اعمال می شود. برخلاف جامعه آلمان پس از جنگ جهانی اول، حس تحقیری که توسط انگلیسیها به هندی ها تحمیل شد، به ظهور فاشیسم منجر نشد که شاید به باورهای زمینه ای جامعه هندوستان اشاره داشته باشد اما وقتی یک جامعه با حس تحقیر روبرو می شود همیشه این خطر وجود دارد که نوعی از فاشیسم به وجود بیاید و تمام آحاد جامعه را در نوردد.

با رشد روزافزون و همه گیر علم و تکنولوژی و ارتباطات، دیگر نمیتوان به سادگی حس درجه دوم بودن و زیردست ماندن را به مردمی که جهان سوم خوانده شده اند القا کرد. تشت رسوایی به اصطلاح جهان اول از پشت بام افتاده و ادعاهای آزادیخواهی و برتری ذاتی دیگر خریداری ندارد. در جریان تحریم ایران، همه جهانیان شاهد بودند که یک کشور محاصره شد تا یا با گرسنگی و بیماری از پادرآید و یا تن به تسلیم دهد و باز هم از پا درآید مثل بقیه همسایگان درخون غلطیده اش. همه رسانه هایی که خارج از ایران به زبان فارسی صحبت می کنند به شکل لاشخورهایی زشت چهره، هیولاوار منتظر زمین خوردن جان ما بودند و هستند تا از بقیه خون و جوارح ما تغذیه کنند و لحظه ای از این آرزو و تلاش غافل نیستند. و مردمان درد می کشند و مردمان در کینه خودشان غرق می شوند و بدیهی است که برای دفاع از خودشان هم که شده، به نوعی فاشیسم بیندیشند.

باید بخواهیم، باید خودمان را بخواهیم، باید از درون خودمان، به خودمان برگردیم، باید صورت مساله هایمان را دوباره بنویسیم آن گونه که هست نه آن گونه که برای ما نوشته اند. باید لختی چشمانمان را ببندیم، روحمان را آزاد کنیم، حال را پاک کنیم، ریشه هایمان را پیدا کنیم، گذشته مان را ببینیم و آینده مان را بخواهیم و برایش برنامه بریزیم. هیچ کس جز خود ما برای خود ما کاری نخواهد کرد. دست برداریم از همه رذالت های بشری و تمام حماقت هایی که بشر برای تسلط به همنوع خود می کند، نگذاریم زخم هایمان چراغ راهمان شوند، خودمان را کامل ببینیم نه زخمی و بدشکل و از نفس افتاده. ما سرفرازیم، سربلندیم، چون انسانیم، چون حق را می خواهیم و حق از همین لحظه اکنون، با نزدیک ترین تصمیم هایمان به ما نزدیک است. ما بدیم، پلیدیم و زشت چهره و بیماریم چون چشم به روشنی نداریم و خدا را به حق نمی شناسیم و عدالت و اخلاقیات را در پای منافع لحظه ای و تسکین دردهایمان قربانی می کنیم.

ما باید انتخاب کنیم، هیچ کس، نمی تواند جای ما انسان باشد، ما در انسان بودنمان با همه انسانها برابریم، شریکیم و در نوع خود بی همتا. ما را رنج داده اند و سعی کرده اند که انسانیت ما را به خاک پلید وجودشان آلوده کنند و تحقیر را به ما بباورانند. بر ماست که بپذیریم یا نه، در جاده آنها راه برویم یا نه، قوانین آنها را بپذیریم یا نه.

داخل و خارج هم نمی شناسد.

روزنوشتفیلماجتماعی
۷
۲
naghmeh_pr
naghmeh_pr
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید