
فصلنامه ترجمان، زمستان 98 بر پرونده انزوا و خلوت گزینی تکیه کرده اما طبق معمول، این تیتر تنها بخشی از مقالات این فصلنامه را در برمیگیرد. فصلنامه مقالات متعددی در مورد کودکان، اقتصاد، اینترنت و کتاب خوانی و سبک زندگی دارد.
نسل من به عنوان نسلی که از عصر بی اینترنتی می آید و کتابهای فارسی دوازده سال دوران تحصیلی اش، گزیده هایی از ادبیات و عرفان پارسی بوده توانایی این را دارد که تمام این همهمه را به کناری بگذارد و به آن به عنوان یک مجموعه بنگرد. در زمانه ما، حرکت، هدف نبود. هدف تعیین می شد و بر اساس رسیدن به آن هدف مشخص، حرکت صورت می گرفت. چیزی که الان موجود نیست و نفس حرکت، معنای هدف دارد. زندگی معنای خاصی جز به اصطلاح موفقیت ندارد. موفقیت هم خیلی معنای درستی ندارد. گرچه در بعضی مقالات از آن به رضایت نفس یاد می شود اما افراد موفق، افرادی جهانی اند که در زمینه های مختلف به رقبا برتری یافته اند و دیگر هیچ.
در این زمانه دیگر مهم نیست خدایی وجود دارد یا خیر. ما معمای هستی را حل کرده ایم و آن را در معادلات و فرمول ها یافته ایم. ما میدانیم که خدا اگر هست یا نیست، فرای این قوانین از پیش تعیین شده عمل نخواهد کرد، بنابراین ترسی هم وجود نخواهد داشت. برای یافتن آغاز هستی نیز فرضیاتی برمبنای مطالعات اختر شناسی شده که همگی فرضیه اند. به مانند کل مطالعات اخترشناسی که در حد قابل لمس نیستند. هیچ کدام از این فرضیات تاکنون ثابت نشده اند و فرای درک تجربی هستند و این امر غیرقابل تغییر است چرا که انسان در ظرف زمان و مکان محدود است و نخواهد توانست فرای زمان و مکان کاری انجام دهد، البته خیلی ادعایی هم ندارد، مگر در حد ساختن سریال های تخیلی و فیلم های آخر زمانی.
در این زمان خدا یک انتخاب فردی است و نه یک موجود ماورایی ترسناک. همین است که عصر بی خدایی را پدید آورده است. عصر بی معنایی، عصری که معنایی فرای ماده وجود ندارد و این ریشه است که آبشخور تقریباً تمامی فعالیت های انسانی است. بهره وری لحظه ای هرچه بیشتر، بهره وری ای که زندگی را از معنا تهی می کند.
بشر امروزه، دائم در تکاپو است. مثل گنجشکی که دائم در حال نوک زدن است. ایستایی و غوطه در اعماق ندارد. به امید این که خواهد مرد و هیچ و نابود خواهد شد. تفکر اضطراب آوری که حرکت هرلحظه را ممکن می کند و چیزی شبیه رنج بی پایان داستان سیزیف است. بشر به جایی رسیده است که پیاده روی طولانی بدون تلفن، نوشتن با کاغذ و قلم، به یکباره خواندن 150 صفحه یک کتاب هولناک و دشوار است ( ترجمان، زمستان 98، صفحه 82)
نسل من، نسل ما، نسلی است که می تواند پلی بزند فرای این عصر دیژیتال و عصر قبل از آن، عصر معنا و خدا. عصری که بین مرگ و زندگی رابطه برقرار می کرد و هر حرکتی را فناناپذیر می دانست، عصر جاودانگی.
اما در این عصر اکنون، مملکت من، کشور ما، دارای ذخایر فراوانی است، انبوهی از مردمان که وارث گنجینه های بشری اند و هنوز درعصر مصرف و تکنولوژی برده هایی بی حس و ربات هایی فاقد توانایی ارتباط نشده اند. این عصر، برای خیلی از ما، عصر انتخاب نبود. ما شهرنشینان همراه با موجی که بود، در طلب پیشرفت و موفقیت به راه افتادیم تا به سرمنزل مقصود برسیم. سرمنزلی تهی از انسانیت، سرشار از آلودگی، آلودگی ذهنی و جسمی و طبیعت، خالی از یکدیگر.
آیا گذشتگان ما علم نداشتند؟ آیا زکریای رازی، خیام، بیرونی و ابن سینا از ما نبودند؟ کدامیک از آنها علم را در پای خدا قربانی کردند یا عکس آن؟ همه آنها از علم، از دانش، از فهم و شعور و تجربه به یک خداباوری نو رسیدند. آنها در تمام طبیعت شعور یکسانی را دیدند که در تمامی قوانین حکم فرماست. اما آنها یک چیز را نمی دانستند. آنها نمی دانستند چگونه می توان با توسل به علم رس طبیعت را کشید و تمامی این خلقت زیبا را به زباله تبدیل نمود. آنها نمی دانستند چگونه می توان جمعی از مردم را به اسم توسعه نیافته و یا در حال توسعه به بند کشید و و قوت لایموت آنها را دزدید وقتی خود گرسنه نیستی. آنها نمی دانستند چگونه می توان جنگل های برزیل را برای گوشت استیک آمریکای شمالی نابود کرد. آنها نمی دانستند از پول خون کودکان یمن می توان شراب ساخت و بدتر از مجانین لایعقل عربده کشید. آنها نمی دانستند چطور می توان اشغال سرزمین مردمان را با زور و پول و اسلحه توجیه کرد.
چرا؟ چون هدف آنها بر حرکت مقدم بود. چون حرکت را برای چیزی می خواستند. قرار ما این بود که بیماریها را درمان کنیم، زخم ها را التیام ببخشیم، فقر را ریشه کن کنیم و حداقل های انسانی را برای همه ممکن کنیم تا هر کس بتواند به اعتلای روان خود بکوشد. اما حال به جایی رسیدیم که طبیعت دشمن ماست، از جای خود تکان نمی توانیم بخوریم و آب و هوا و زمین را تا حد غیرقابل برگشت آلوده کرده ایم. نظریه مرد دیوانه غرب آسیا را غرق آتش و خون کرده است. جنگل های قاره سبز آتش گرفته اند، هکتارها از جنگل های استرالیا به همراه حیواناتشان سوخته اند.
البته همه این کارها نکرده اند. هنوز در جای جای زمین، انسان و انسانیت، انسان خداپرست و طبیعت باور و عاقلمند زندگی می کند و نفس می کشد. سیستان و بلوچستان ما، کردستان ما، خوزستان ما، هرمزگان ما، یزد و کرمان و بقیه مناطقی که هنوز آلوده نشده اند زندگی می کنند و زندگی را معنا می بخشند.
وظیفه ما، که در شهری شدگی شهری زده شده ایم، ما که از صبح تا به شب تنها توانایی مان مصرف کنندگی است و برای لایق این مصرف کننده خوب بودن، باید از جان و روح و روان مایه بگذاریم این است که به آنها بگوییم که زندگی شان هم اکنون هم بسیار درخشان است، به درخشانی کل انسانیت. آنها برخلاف ما می توانند انتخاب گر باشند و نه انتخاب شوند. آنها می توانند علم را از دریچه فرهاد کنجکاو کودکی مان ببینند. همو که مساله را می شناخت و به دنبال راه حل می رفت. نه اینان که مساله می سازند و سپس هروله کنان به شادمانی راه حلش می نشینند. راه حلی که بندی دیگر به دست و پای مردمان استوار می کند.