ویرگول
ورودثبت نام
naghmeh_pr
naghmeh_pr
naghmeh_pr
naghmeh_pr
خواندن ۶ دقیقه·۷ سال پیش

روزگار ترمز بریدگی


حتی سیر وقایع هم ترمز بریده اند. سپهبد، مردم کرمان، هواپیمای تهران، اتوبوس گنبد...

روزهایی را به یاد می آورم که در حیطه کاری خودم به تذکر بدیهیات مشغول بودم و هر آن حیرت می کردم. حیرت از حجم حماقت و نادانی. باید اعتراف کرد که سهم حاکمیت تنها به نداشتن بازدارندگی، آن هم از نوع بسیار خشن و قاطع، برمی گشت. مقصر اصلی، آدم های معمولی بودند. از کوچک تا بزرگ. حتماً در آن زمان، در تخصص های مختلف، همین داستان برقرار بوده است که دانه های کاشته شده در خاک، هم اکنون به بار نشسته اند. میوه تلخ و زهربار این دانه ها را، حال همه می چشند، علی الخصوص کسانی که یا عامل بودند یا ساکت. در واقع، حاکمیت، نشان دهنده اکثریت مردم بود، همانگونه که بودند.

در این زمان، نمی توان متنی با انسجام نوشت، هیچ چیزی قوام ندارد، اصالت ندارد و از همه بدتر، حقیقت ندارد. تنها می توان نکته نویسی کرد:

· در قتل سپهبد ایران، در همهمه صداها، حقیقت بارز، که همان واقعیت قتل است در حال گم شدن بود. اما جمع مردم، توده مردم و خرد جمعی مردم اجازه این گم شدن را نداد. این قتل به تعداد مردم از خود ترکش صادر کرد و به قلب همگان نشست. زخم همچنان خون چکان است و خون چکان خواهد بود.

· در دعوا حلوا خیر نمی کنند. این مثل بسیار قدیمی است. جنگ رسانه ای، که یک جنگ واقعی است، به همراه غفلت داخلی مانع از این شد که همه ما بفهمیم سالهاست که مرزهای جهان جابجا شده است. مرز شما جایی است که دشمن شما وجود دارد و در سر راه رسیدن به آن، باید با هر کس منافع مشترک دارید ائتلاف کنید.

· حادثه کرمان فراموش شدنی نیست و نباید هم فراموش شود. تمام رفتگان آن حادثه، عزیز ما و عزیز خانواده خود و هر کدام به تنهایی سرمایه ملت بودند. حادثه کرمان به تلخی به ما می آموزد که تخصص در هر کاری نه لازم که واجب است. بدون آگاهی، دانایی و برنامه ریزی حتی نباید یک تشییع جنازه ساده را برگزار کرد چه برسد به واقعه ای ملی. آیا تشییع جنازه سردار در خانه خودش یک واقعه ملی نبود؟ آیا واقعاً فقط نقص حاکمیت است؟ در این روزها، علیرغم همه تلخی ها، ثابت شده است که همه مردم در کنار وطن و حاکمیت خویش اند و آن را به رسمیت می شناسند. پس تعهد، امری است همگانی و نیاز به اثبات ندارد. و اما تخصص و احترام به دانش، از صرف حاکمیت به دست نمی آید. اصطلاح بساز بفروشی! یک اصطلاح حکومتی نیست و از عمق توده آمده است. تا تک تک خود ما، خواهان دانایی و ارزیابی نباشیم و برای آن بها نپردازیم هیچ حاکمیتی آن را به ما ارزانی نخواهد کرد. و اگر به این راهی که تا دیروز می رفتیم ادامه دهیم مطمئن باشیم فردا یکی از خود ما یا یکی از عزیزان ما قربانی یکی از همین کارهای بساز بفروشی! خواهند شد. هنوز از علت دقیق فاجعه اتوبوس گنبد خبر نداریم، اما نوعی از همین برخورد دور از انتظار نیست.

· فاجعه هواپیمای تهران، از هر بعدی یک فاجعه بود. ارزش انسانی رفتگان به کنار، هر کدام از آنها یک وزنه علمی بودند. اما از همه بدتر، یکی از کثیف ترین بازی های رسانه ای با روح و روان انسانها، فارغ از این که در کجای این داستان ایستاده بودند انجام شد. جدای قربانیان این بازی کثیف، دست اندرکاران آن هم، به ژرفای پلیدی سقوط کردند، فرای آن که قبل از این داستان که بودند و چه کرده بودند. این که قبل از هر کار کارشناسی، مثل یک پتک مخوف، با داستانهای گمانه زنی تا هر شعاعی که به دست می رسد افراد را له کنند شنیع ترین چیزی است که به ذهن انسان می رسد، به این قضیه مردگان را هم اضافه کنید. طبیعت کفتار دارد که برای طبیعت لازم و واجب است، اما وقتی انسانی به هیبت کفتار می آید برای همنوع خویش، زبان قاصر می شود.

· همه ما میزان بی اعتمادی، دلایل آن، ناکارآمدی بسیاری از دستگاه ها و بسیاری از داستانهای دیگر را نخوانده حفظ هستیم. از طرف دیگر همه میدانیم کسی برای ما دلسوزی نمی کند و رسانه مستقل و آزاد وجود ندارد. پس چه می شود که نوکر بدون مزد و مواجب کسانی می شویم که از خون مردگان تغذیه می کنند و از هیچ چیزی ابایی ندارند؟ گاه واقعاً این شک به وجود می آید که خود اینان که به طور دقیق نمی فهمند که چه می کنند و کینه و نفرت، مغز را از آنان ربوده است، حتی وزین ترینشان که هر دروغ سخیفی، به شرط آن که به ضرر حاکمیت سیاسی باشد را می پذیرند و تبلیغ می کنند، به هر صورت این نوعی شغل است. اما بقیه مردم چطور؟ شاید زمان آن رسیده که مهار را به شدت کشیده، و بر سر جای خویش ایستاد. آیا جای کدامیک از ما کنار این جمع کف بر لب آورده است که هروله کنان، به شادی و به حس پیروزی در مزار به خاک خفتگان پای می کوبند؟ جملات از دهان کسانی بیرون می آید که باور کردنی نیست، به نظر می آید قیامت شده و همگان، پلیدترین چهره خود را به نمایش گذاشته اند. جمعی انسان به تمثال شغال درآمده، هر کدام به نوعی، کمک کرده اند که امری که کارشناسی اش به طور معمول، مدتها به طول می انجامد، امری که به مرگ تعداد زیادی از انسانها مربوط است، امری که به زندگی انسانهای دیگری مربوط است که ممکن است در شرایط مشابهی قرار بگیرند تبدیل به امری سیاسی شود، البته باز هم به گفته و ادعای خودشان. نتیجه فردا، هیچ ربطی به کار امروز آنها ندارد. به مانند قتل سردار، نفس این امر، این همهمه زشت بی امان و بی مسوولیت که بر پایه آدمهای ناشناس گمانه زن بنا نهاده شده، کاری به غایت پلید است.

· همه ما میزانی از دلخوری، خشم، کینه و گاه نفرت را درون خود داریم که خودمان می دانیم چقدر در آن محق هستیم. اما از یک بیماری که تعداد زیادی مردمان به آن گرفتارند نباید غافل شد، بیماری ای که از فرط همه گیری، در هر لحظه ممکنست قربانی دیگری بگیرد. این بیماری، فرافکنی است. بسیاری از مردمان، هر نقص بیرونی و هر مشکل درونی خود را به حکومت نسبت می دهند بدون آن که سهم خودشان را بپذیرند. این امر، انسانها را آسیب پذیر می کند. انسانی که فرافکنی می کند ارتباط با خودش را از دست می دهد و از تاثیر بیرون هم غافل می شود. چشم باز کنید می بینید که گناهکارید، گناهکار همدستی در شکنجه بازماندگان هر حادثه، بدون آن که کوچکترین منفعتی بهتان برسد، حتی دلتان برای بیرون ریختن خشمتان خنک نمی شود.

· روزگار فرسایشی مان را به چه می توان تشبیه کرد؟ واقعاً سخت است. آن هم وقتی آوار بر سر مردمان خراب می شود، نمیتوان از بهمن پیش رو گریخت. و تکرار این بهمن ها، انسان را فرسوده میکند، از کار باز می دارد، شیره جان را می کشد و چیزی باقی نمی گذارد. دوست و دشمن به هم آمیخته اند، هر کسی قصد فریب دارد آن هم با چهره ای معصومانه و در قالب یک دلسوز. چه باید کرد؟

· روزگار، روزگار ریاضت است. اگر فکر میکنید که تا دیروز در حال ریاضت بوده اید و سیر از گرسنه خبر ندارد بسی در اشتباه بوده اید. روزگار، روزگار ریاضت در زندگی است، ریاضتی که یک چریک، یک جوکی، یک زاهد و یا یک راهب به خود تحمیل می کند. در جهانی که پر از زنگوله هاست باید گوشه سکوتی یافت وگرنه بخشی از مجانین خواهیم شد. روزگاری است که باید خسیسانه برای دقیقه به دقیقه فردایش برنامه داشت و در آن برنامه غرق شد و فرای آن به هیچ فکر نکرد. روزگاری که باید خدای را از آسمان به پایین، به کنار دست خود آورد، دست در دست او گذاشت و پای در راه. روزگار، روزگار غفلت نیست، که به آنی تمام زندگیت را از درونت بیرون می کشند و تو را تهی از هستی برجای می گذارند. روزگار، روزگار غفلت نیست، حتی برای یک ساعت، یک روز. در روزگاری که همه در حال تاختن به سوی ناکجاآباد هستند باید ایستاد و اندیشید، باید هر چیزی را انتخاب کرد، باید به روزگار نخستین برگشت، به روزگار هبوط که تمام زمین ناآشنا بود، حالا نیز چنین است.

روزنوشتاجتماعی
۹
۷
naghmeh_pr
naghmeh_pr
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید