
در سراسر جهان بیشتر از یک بیلیون نفر خانه نشین شده اند، بسیاری از برندهای زنجیره ای فست فود بسته شده اند، کسب و کارها، هر چه بزرگتر بیشتر، تعدیل شده اند یا تعطیل شده اند، به حدود یک و نیم میلیون نفر در انگلستان نامه زده شده که باید تا 12 هفته درخانه بمانند، لوازم حفاظتی مثل ماسک و گان توسط ارتش به سیستم درمانی انگلستان تحویل می شود، ماسک های اهدایی چین به ایتالیا در ترانزیت توسط دولت چکسلواکی دزدیده می شود، روزانه در ایتالیا و اسپانیا تعداد عجیبی از مردم می میرند و.... در این میان طبیعت روزگار خوشی را می گذراند. می گویند دلفینها جستوخیزکنان به آبهای سواحل ساردنی بازگشتهاند، آبراههای شهر ونیز پاکشده از توریسمِ تودهای بار دیگر آبی زلال پیداکردهاند، بازارهای بورس سقوط میکنند... (1)
به نوشته هایی که در ویرگول منتشر کرده ام نگاه می کنم، نوشته ای که خالی از نگرانی برای انسان از دست رفته و آدم پدید آمده باشد بسیار کم است، اگر هیچ نباشد. در هر نوشته ای، حیرت و افسوسی برای گذشته انسان، شگفت زدگی برای آدم موجود و دل نگرانی برای طبیعت در حال انقراض هست، و حالا، این روزهای عجیب را چطور می توان توضیح داد؟
حقیقت آن است که با سلاح دروغ و ریا و پستی نمیتوان به جنگ رفت و غنایمی چون راستی و درستی و پاکی به همراه آورد. حقیقت را باید گفت هرچند به ضرر آدم باشد، هر چند با زجر از عمق وجود آدم بیرون کشیده شده باشد، هر چند که دندانها را به هم می فشری که نگویی ولی باید گفته شود.
کسی نمی تواند انسانها را از هم تفکیک کند، خصوصاً اکنون. خوب و بد انسانها با هم است، انسانهای خوب وبد نیز با هم اند و حقیقتاً در اشتباهات هم شریک اند. اگر چیزی بتواند در این روزهای سخت ما را، ما انسانها را در کنار ریشه و آبشخور هستی مان، طبیعت نجات دهد دوست داشتن یکدیگر و طبیعت، دلسوزی برای هم و طبیعت و یافتن راهکارهایی برای خودمان و طبیعت است. راهکارهایی که در آن از زیاده خواهی و منفعت جویی و اسراف خبری نباشد. نمی شود طبیعت را دریافت و انسان را واگذاشت. گرچه مطمئنم که بخشی از انسانها اینقدر از آنانی که طبیعت را به این روز کشاندند متنفرند که حاضرند حتی به بهای نبودن خودشان نسل این موجودات منقرض شود. این کینه، که برایشان کینه مقدس است، این کینه که برای خیلی ها قابل درک است متاسفانه پاسخگو نیست، هم خودمان را نابود می کند هم طبیعت را نجات نخواهد داد. این کینه تکرار اشتباه دیگران است، انسان بخشی از طبیعت است و باید همراه با طبیعت نجات داده شود.
راه های درست همیشه سخت اند، خیلی سخت. در این روزهای سخت، باید انسان، این انسان اشتباه کرده گناهکار را دوست داشت و برایش دلسوزی کرد. باید کنارش نشست و همراهی اش کرد تا از این ورطه خودش را بیرون بکشد و خودش را دوباره بیابد. کار سختی است.
یک شوخی با خدا بکنیم و امیدوارم مرا ببخشد: صحنه ای دیدم که مرا به دوران کودکی ام برد. زمانی که انسانها جز خودشان چیز زیادی برای عرضه نداشتند، افکارشان، اندیشه هایشان، روش زندگی شان، و البته خانه های خالی و بی اسباب و بزرگشان که هر چه در آن کم بود روح زندگی زیاد بود. در یک لحظه فکر کردم خدایا، دلت برای انسان تنگ نشده است؟
(1): https://meidaan.com/archive/68359