
یکی از دوستان نکته نغزی نوشت: تاریخ را قبلاً فاتحین می نوشتند و الان رسانه داران می نویسند! چیزی که به طور واضح در رسانه های خارجی که به زبان فارسی صحبت می کنند می بینیم. حواسمان نیست که چطور مطالب را برایمان تغییر می دهند و جلوی چشممان به نمایش در می آورند، آن هم با این هزینه گزاف. فکر می کنیم از تاثیر مصون هستیم، حواسمان نیست.
کرونا و خانه نشینی آن باعث شد بسیاری به تفریحات داخل منزل روی بیاورند که در فضای خانگی بدون مهمان امکان پذیر است، مثل تماشا کردن فیلم. یکی از سایتهای جامع دانلود فیلم را در ده فیلم اول مرور کنیم: فیلمی در ژانر وحشت و علمی تخیلی ساخته شده در سال 2020 در روسیه می باشد. داستان درباره تنها فرد بازمانده از یک حادثه سفینه فضایی است که هنوز به خانه خود (زمین) بازنگشته است و درون بدن او موجودی وحشتناک پنهان شده است... گروهی از دختران که در یک جاده تصادف کرده و گم میشوند ، یک کامیون یدک کش آنها را سوار میکند ، همه چیز طبیعی به نظر میرسد تا زمانی که روی بدن آنها جراحی میشود و سلاحهایی در اندام آنها کار گذاشته میشود ، اکنون آنها باید برای زندگیشان بجنگند و …یک فیلم اکشن حماسی در مورد جاسوسی، سفر در زمان و تکامل. این فیلم داستان مردی را روایت میکند که قصد دارد با استفاده از سفر در زمان و تولد دوباره، از وقوع جنگ جهانی سوم جلوگیری کند... داستان فیلم درباره زنی متاهل که به دنبال راهی برای جدایی از همسرش است ولی .... در سال 1955 ، ناتو و نیروهای متفقین در تلاش برای پیروزی در جنگ یک اسلحه مخفی را به صورت پنهانی آزمایش میکنند. آنها موفق می شوند، اما آنچه به راه انداختند تقریباً دنیای ما را نابود خواهد کرد. اکنون گروهی از جوانان کاوشگر شهری و یک واحد نظامی خصوصی می خواهند به رازهای این اسلحه مخفی پی ببرند و .... بعد از یک تصادف و حادثه جاده ایی خط بین دنیای مردگان و زنده ها از بین می رود و .. پرونده امیلی موریس ، زنی در حدود 30 سالگی که پس از طرح اتهاماتی علیه جیم وایلدر به دلیل رفتارهای نامناسب جنسی در زمان خردسالی ، به مرگ نابهنگام دچار شد.... فیلم درباره یک مرد جوان است که به طور ناخودآگاه به دنیای ناهنجاری در مراسم جفت گیری کالج وارد شد و... فیلم داستان دختری بهنام آلی را به تصویر میکشد ، زندگی برای او آسان نیست ، او در خیابانها بزرگ شده و به عنوان حمل کنندهی مواد مخدر مشغول به کار است ، خطر همیشه در کمین اوست. اما خیلی زود وارد ماجرایی میشود که… یک شرکت روباتیک با یک عامل فاسد سیا در یک عملیات نظامی غیرقانونی همکاری می کند. اما…
این جهانی است که رسانه ها در قالب سرگرمی مشغول ساختن آن برای ما هستند و حواسمان نیست. زمان داستانهای جنایی شرلوک هولمز و هرکول پوارو و خانم مارپل خیلی وقت است که سپری شده، حواسمان نبود، حواسمان نیست. داستانهای خانوادگی دل انگیز و شادی بخش مدتهاست که از میان رفته اند، حواسمان نبود کی و کجا ناپدید شدند، حواسمان نیست که دیدن این همه خشونت، توحش و غیرانسانی بودن چه بلایی سر فرزند نوجوان و جوانمان می آورد، حواسمان نیست.
امروز Ted Talk ویدیوی روز را ایمیل کرد. چگونه افکارمان را به رشته تحریر درآوریم و چگونه این نوشتن به خلاقیت ما کمک می کند. سه دقیقه از ویدیو سپری نشده می فهمیم که گوینده تحت چه شکنجه هایی قرار گرفته و نوشتن به او کمک کرده تا نشکند و نابود نشود، فردی تنها و بی پشتوانه، خانواده هست اما عملاً وجود ندارد، حمایت های اجتماعی هستند اما عملاً فقط یک نام بر یک کاغذند. این جایی که خود را جهان اول می خواند و مایی که حاضریم تمام داشته های زندگیمان را به حراج بزنیم که به آنجا برسیم. فکر میکنیم برای ما اتفاق نمی افتد، حواسمان نیست.
خانمی که دکترای دوختهای سنتی دارد، مدرکی که کاملاً جدید تعریف شده، بیشتر از 22 هزار فالوئر دارد، دوره های مجازی اش را در دوران کرونا برگزار می کند و موفق است چون شاگردانش موفق شده اند، در یک پست اختصاصی می نالد که چرا در انگلستان مدرسه سلطنتی سوزندوزی داریم و در ایران نداریم و چه شاهکاری می شد، و این مسئولین هیچ آگاهی ای از سوزندوزی ندارند و غیره. حواسمان نیست، واقعاً حواسمان نیست که ما هیچ وقت توسط مسئولین به جایی نرسیدیم و جای جای مملکت از تلاش های تک تک مردمان است که پر است. که ما اگر مسئولی داشتیم و کاری سترگ می کرد عمرش کوتاه بود یا بهتر باید گفت کوتاه می شد. و ما ننشستیم و ما کوتاه نیامدیم و بر بلندای انسان بودن رنگ و شکل و طرح خودمان را نقش کردیم و نقش می کنیم و ادامه دارد. و اگر کاری است باید بکنیم و اگر هستیم باید به این همه بودنمان خوشحال باشیم وگرنه واقعاً بهتر است در مقام مقایسه با انگلیسی ها در نیاییم که جهان هنوز از حجم قساوت این نوع از بشر درحیرت است و در همان اخبار کوچکی که درز می کند از میزان بی خانمان های لندن، از میزان نیاز به غذاهای خیریه، اجاره نشینی و عدم توان خرید خانه و ...مبهوت می شویم که مدرنیته حتی اندکی به انسانیت آنها نیفزوده است.
حواسمان نیست که چقدر داشته هایمان عزیز است و چقدر باید داشته هایمان را قدر بدانیم، حواسمان نیست. حواسمان نیست که ما هنوز می توانیم با مناطق روستایی دست نخورده مان ارتباط داشته باشیم و هنوز می توانیم از محصولات ساده و سالم آنها استفاده کنیم. حواسمان نیست که هنر دست سازه چقدر در این سالها رشد مویرگی کرده، حواسمان نیست که خیلی از مناطق دورافتاده از این رشد مویرگی و فضای اینترنتی و مجازی استفاده کردند و زنده ماندند و بالیدند. وقتی کسی از بی اخلاقی در اینستاگرام حرف می زند حواسمان نیست که به او بگوییم در یک نرم افزار هوشمند که بر اساس سلایق شما کار می کند آن چه شما می بینید نتیجه انتخاب شماست نه نرم افزار.
حواسمان نبود که تمام سنتهای دیرینه مان را احیا کنیم. وقتی سریال پدرسالار ساخته شد و همه ما شب های متمادی به تماشای آن نشستیم به تازه عروس و استقلال خواهی اش حق دادیم و حواسمان نبود که کنار هم بودن توانمندی می خواهد و در تنهایی محبوسمان این توانایی را از دست خواهیم داد. حواسمان نبود که سنت را بهینه کنیم و به همدیگر حق بدهیم تا قدمی به جلو برداریم و نه این که زمین زیرپایمان را منفجر کنیم. حواسمان نبود که آن خانه های بزرگ، سالم و امن چه سرمایه هایی بودند که به ثمن بخس فروختیم، فروختیم تا ماشین های لوکس داشته باشیم در شهرهایی که هنوز زیرساختهای حمل و نقل عمومی اش می لنگد. الان هم حواسمان نیست که از آن چه علم و تکنولوژی بهمان داده در جهت خدمت به خودمان، خدمت به انسانیت، خدمت به بشریت و خدمت به آفریدگان خدا استفاده کنیم. وقتی نمی توانیم کنترل کنیم حذف می کنیم و از حذفمان خوشحال و دلشادیم.
کرونا جهان را گرفت، بیماری ای که نتیجه طبیعی تخریب طبیعت توسط بشر است، بیماری ای که نشانه کوچکی از بلایی است که سرخودمان آورده ایم. بلایی به نام تغییر اقلیم که صدایش که از دور به گوش می رسد هم کر کننده است چه برسد به خودش که از راه برسد. آمد تا متوجهمان کند که باید تغییر کنیم، باید تغییر کنند، از زندگی روزمره و اقتصاد شخصی تا اقتصاد جهانی و معادلات کلان. و حواسمان نیست و حواسشان نیست که شاید این آخرین فرصت باشد برای تغییرات اساسی ای که بتواند ازیک فاجعه همه گیر جلوگیری کند.
هر معنایی که انسان برای خود تعریف کرده بود در قرن اخیر به ورطه انتفاع و بی معنایی سقوط کرد و در پای سرمایه داری قربانی شد. از ادیان و باورهای الهی تا معانی مجرد مثل آزادی و حقوق بشر. حواسمان نیست که چون نمی توانیم با رنج بی معنا شدن این معانی روبرو شویم آنها را دور می زنیم و حذف می کنیم. از دین فرار می کنیم چون به بازی گرفته شده است، چون مورد سوءاستفاده قرار گرفته است و چون دستمایه خشونت در جهان شده است. از عرفان و انسان فرار می کنیم چون دلیلی شده است که مردمان از مسئولیت اجتماعی خودشان فرار کنند و سر در گریبان خود برند. از آزادی و حقوق انسانی فرار می کنیم چون آن چنان از معنا تهی شده اند که دیگر به مسخ کامل رسیده اند. به هر کدام از این معانی که نگاه می کنیم رنج خودمان را می بینیم. رنجی که به واسطه بازیچه شدن این معانی کشیده ایم. حواسمان نیست که چون نمی خواهیم با این رنج دست به گریبان شویم و این رنج را درمان کنیم، صورت مساله را پاک می کنیم. ما این معانی را بازتعریف نمی کنیم، با ذهن و مغز خودمان درموردشان تصمیم نمی گیریم، این معانی را نقد نمی کنیم. ما می ترسیم که باز هم مورد آزار قرار بگیریم، یا از اطرافیانمان که آنها هم مثل ما در زیر لوای روشنفکری تمام این معانی را منکر شده اند یا از طرف مقام های رسمی ای که از این معانی همچنان استفاده می کنند. حواسمان نیست که این ترس و یا این در رفتن و فرار کردن از رنج، چه بلایی بر سرما می آورد. حواسمان نیست بیماری ای که درمان نشود پیشرفت می کند. حواسمان نیست.
وقتی باید با داشته های گذشتگانمان به مرزهایی وسیع تر می رسیدیم و خط قرمزهایمان را حفظ می کردیم حواسمان نبود که به اسم آزادی تمام انسان بودنمان را به ننگ کشیدند. نسل ما نسلی بود که می بالید به این که انسان بودن را فرای جنسیت، رنگ، نژاد و ... گذاشته است و گذاشته بود. حواسمان نبود که به اسم آزادی، ولنگاری جنسی تهوع آور، روابطی فقط برای لذت و خودخواهی را پایه گذاری کردند و نسل بیماری را به وجود آوردند که تنها با مخدرهای دارویی و غیردارویی زنده است. نسلی که خانواده ندارد، پدر و مادر ندارد و حالا دیگر جنسیت مشخص هم ندارد! نسلی گندیده که دیگر نمیداند از چه چیزی باید لذت را استخراج کند که تمام لذت هایش مثل رنج مسلم و شکنجه مجسم است، نسلی که رسانه و هنرش تجسم کابوس است. حواسمان نبود که زیبایی مرد، زنانگی مرد، مردانگی هم دیگر مرد. حواسمان نبود که مراقبت کنیم، حواسمان نبود که لباسی که برتنمان است، این لباس زیبا، واقعاً نشان آدمیت است. لباس را از برمان کشیدند و ما را برهنه کردند و به اسم آزادی به ما تحمیل کردند. این بخش آنقدر چندش آور و عمومی است که دیگر نیازی به توضیح نیست.
هنوز هم حواسمان نیست، هنوز هم حواسمان نیست که وظیفه ما مراقبت از آن است که داریم، کاشتن دانه هایی است که در دستان ماست و پروراندن همه خوبی هایی که در خود ماست. حواسمان نیست که باید جلو برویم، حواسمان نیست که باید بهتر باشیم. روز وشب به نفرین و ناله می گذرد، ناله هایی که فقط ناله نیست، چکشی است که به بودنمان می کوبیم، چکشی که هر روز ما را له می کند تا به شکل توده ای بی شکل درآورد. توده ای که فقط محکوم به فنا و نابودی است.