طاقچه اپلیکیشن خوبیست، جدا از آن که فضای زیادی را میگیرد و رم پایین موبایل جواب نمیدهد و در تبلت عهد بوق باید تقریباً تمام اپلیکیشن ها را برداری و فقط طاقچه بماند و تبلت بشود بوک ریدر، با تمام این ها، اپلیکیشن خوبیست. چون این آزادی عمل را به من داده که در خانه بنشینم و هر کتابی که میخواهم را در لحظه بخوانم، هزینه هایش هم حداقل نصف بشود، عذاب وجدان قطع درخت و هدر رفتن کاغذ را هم نداشته باشی.
مدتها بود میخواستم بدانم این کتابهای پرفروش، چه فرقی با کتابهای دوره نوجوانی من دارند. بالاخره فرصتی دست داد که دوتا از پروفروش ترین ها را بخوانم، من پیش از تو، بعد از تو....
از این نویسنده دختری در قطار را خوانده بودم، البته از فصل اول نشد فراتر بروم از بس تلخ و زشت و مهوع بود. اساساً نویسنده هایی که از آدم های بدبخت ذلیل وابسته می نویسند مرا جذب نمی کنند. اما آن دو کتاب اولش حداقل به بدی دختری در قطار نبود. البته باید خاطرنشان کرد که با فیلمهای قدیمی هندی نسبتی دارد، چون سعی می کند پایان خوش داشته باشد.
بنابر گفته نویسنده، داستانها در انگلستان و لندن می گذرند اما اگر ندانید مطمئن هستید که در آمریکا اتفاق می افتند. من هیچ نشانی از انگلیسی ها ندیدم. خصوصاً از توصیفی که از انگلیسی های دهه های قبل در ذهن داشتم. بالاخره آدم ها تغییر می کنند، اما زیرورو نمی شوند. ممکنست قهرمانهای کتابهای آگاتاکریستی عوض شوند اما جای دست و پایشان که جابجا نمی شود.
شخصیت ها همه تکراری اند، تکراری همه داستانهای اجتماعی آمریکایی. نقش اول که یک آدم بحران زده است که از یک بحران به بحران دیگری فرومی افتد. اساساً همه آدمهای بدبختی اند، خوشبختها هم همگی خودخواه و زورگواند. موفقیت یعنی پول داشته باشی، دائم خرج کنی، زیبا و تاثیرگذار باشی. مثلاً در من پیش از تو شخصیت ویل شبیه خدایان یونان است، زیبا، جذاب، توانمند، بیرحم و موثر. وقتی هم معلول می شود با آن همه انرژی روانی تنها می ماند و پایان کاملاً قابل درک است. اعتماد به نفس آدمها هم از امکاناتشان منشا میگیرد و ریشه ای درونی ندارد. یک آدم چاق قدکوتاه زشت هیچ اعتماد به نفسی ندارد.
اگر با نگاهی بی تفاوت و بدون جانب داری این رمانها را بخوانید به ارزش چیزهایی پی می برید که در زندگی روزمره ارزش نگاهی دوباره هم ندارند. چیزهایی که بشر در طول سالیان دراز، قرنها و هزاره ها تکاملش در یک منطقه جغرافیایی خاص به آن رسیده، چیزهایی مثل سنن، آداب، باورها و اعتقادها. چیزهایی مثل خانواده، مادر، پدر، خواهر و برادر مهربان، بچه های معصوم، پیوستگی خانوادگی، داشتن خانواده، داشتن رابطه جنسی در قالب محترمانه و ارزشمند خانواده نه به عنوان یک وسیله که عموماً جهت لذت جویی استفاده میشود، حالا با هر کسی که بشود بیشتر لذت برد. اساساً رابطه ای انسانی تلقی نمیشود، رابطه ای بر مبنای سودجویی است. بچه ها شبیه هیولا هستند. نوجوانان همه آسیب خورده اند. خانواده متشکل بر پدر، مادر، بچه یک استثناست. همه بچه ها سربار پدرمادر اند، همه پدرمادرها مزاحم زندگی بچه ها هستند.
از همه مهمتر هویت آدمی است. هویت آدمی در اعتقاداتش زاده می شود. آدمی که در منافع لحظه ای، پذیرفته شدن توسط دیگران، تسلط بردیگران و میزان قدرتمندی بیرونی زندگی می کند و با این معیارها سنجیده میشود هویت درونی خاصی ندارد. یکی است مثل دیگران. یگانه نیست، شکل خاص و منحصر به فردی نیست، جمعی از امکانات و توانمندی هاست، یک مشتری خوب یا بد برای بازار سوداگری. این رمانها را بگذارید کنار رمان استاد و خدمتکار. یک باره تفاوتی مثل تفاوت انسان نئاندرتال با هنرمندان قرن نوزده دهان باز می کند، مغاکی به همان عمق.
کشورهای درحال توسعه بدبخت اند. چرا که ابتدا منابع زیرزمینی و روزمینی شان را به کشورهای توسعه یافته!! به ثمن بخس فروختند. حالا هم نسبت به منابع درونی و انسانی شان بی تفاوت و قدرناشناس اند. جداً انسان های بدبختی اند.
پی نوشت: نویسنده کتاب دختری در قطار با من پیش از تو و بعد از تو یکی نیست، ممنون از دوستی که یادآوری کرد. هیچوقت در به خاطرآوردن نام ها ماهر نبودم، فکر کنم هیچوقت هم نشوم.