تفکرات ایدئولوژیک فحش قلمداد شده و داشتن چنین تفکری معادل بیخردی، نادانی و بیدانشی محسوب میشود. جدا از این که چنین توصیفی از ایدئولوژی چقدر درست است باید پرسید کسی که ایدئولوژی به معنی مرام، مسلک و مکتب ندارد دقیقاً چیست؟ یک میمون جهش یافته که بر اساس منافع کوتاه مدت خود عمل میکند؟ منافع کوتاه مدت هم یک نوع ایدئولوژی است اما کسی که کلاً با مرام و مکتب مشکل داشته باشد منافع کوتاه مدت و بلند مدتش مشخص نیست و نمیتوان او را در هیچ محاسبهای به حساب آورد.
اما کسانی که به مرام و مکتبی پایبند هستند باید بایدها و نبایدهای باور خود را بدانند تا بتوانند بالهای خود را گسترش دهند. آنها باید خطوط قرمز مشخص و تا حدامکان دور از دسترسی داشته باشند تا بتوانند تعداد بیشتری از آدمها را درون مرام خود جا دهند تا از این رهگذر رشد پیدا کنند و به اهدافشان برسند. شرورترین سازمانهای آدمکشی سادهترین مرام ها را دارند. بدنه شرور و جنایتکار مخالفان سیستم سیاسی ایران از این دستهاند. کافیست شما با جمهوری اسلامی مخالف باشید. میتوانید وارد سیستم بشوید و در برنامه تغییر ذهنی سادهای قرار بگیرید که حل تمام مشکلات کشور را به سقوط سیستم جمهوری اسلامی تقلیل میدهد. این جمهوری اسلامی در خلأ شکل گرفته، تمام اجزایش بد هستند، مملکت را اشغال کرده، افرادش ایرانی نیستند و ادامه بدهید تا آخر. یک نوع تفکر انتحاری است، معادل کسی که به خودش بمب بسته و پس از کشتن جمعی بیسلاح منتظر وارد شدن به دروازه های بهشت است. البته در این مورد خاص، آن جمع بیسلاح کل ما ایرانیان هستیم و فرقی برای یک مخالف سیاسی جنایتکار ندارد که چقدر آسیب ببینیم و اصلاً چه بلایی سر کل کشور بیاید. او به راحتی دست در دست جنایتکارترین دشمن کشور میگذارد. در تعریف روز به این تفکر ایدئولوژیک میگویند که ذهن خود را به هر گفتگویی بسته و روی هدفش متمرکز است.
اما در حقیقت داشتن مرام و مسلک به معنای بستن ذهن نیست، مرام و مسلک برای انسان به معنای جاده است، جادهای که نقطه شروع و هدفی برای رسیدن دارد. اگر هدف، هدفی منطقی و خردمندانه باشد نه تنها ذهن را نمیبندد که فکر را به روی هر گونه خلاقیتی برای رسیدن به آن هدف باز میکند.
جهان امروز، جهانی است بسیار ساده، جهانی که برای میمون جهش یافته طراحی شده است. میمونی که همین جهان را خوب میداند و تا حدی که در توان دارد از این جهان استفاده میکند تا تمام شود، هم خودش و هم زیست بومش. و همچون حیوانی که منابع یک قلمرو را تمام کرد به کوچ به قلمرو بعدی میاندیشد. مثلاً مریخ!
انسانها هستند که بسیار پیچیدهاند. انسانها میاندیشند، خود را در مقابل فلسفه هستی تعریف میکنند، به دریافتها و درکهایشان بها میدهند و تنها خور و خواب و خشم و شهوت میمون جهش یافته را اصیل نمیدانند. این انسانها در مقابل طبیعت و خالق طبیعت فروتناند. آنها خود را بخشی از طبیعت، در کنار طبیعت و همراه با طبیعت میدانند و تیمارگرانه در جهت بهبود و آرامش و پرورش خود و طبیعت تلاش میکنند. این انسانها به خالق طبیعت میاندیشند که این جهان را به باطل خلق نکرده است. آنها هدفمندی را در هر گوشه از طبیعت نظارهگرند و ایمان دارند که شعور از دل بیشعوری زاییده نمیشود.
آنها با خداوند راز و نیاز میکنند.
آنها قوانین طبیعت، قوانین جهان، نشانههای پروردگار را میشناسند، میفهمند و ارج مینهند. علماندوزی برای آنان به هدف پاسداری از انسان و جهان است، علم وسیلهای برای تسلط و تخلیه جهان و ارضای هوسهای بیپایان قدرتطلبی جنونآمیز نیست.
آنها درون خود را بزرگترین آیه ونشانه خدا و آشتی با خود را همراه شدن با روح حاکم بر جهان میدانند. آنها خدا را در درون خود جستجو میکنند و مییابند.
همنوع آنها ارزشی معادل خودشان دارد چرا که به ذات انسان که مخلوق خداست و بالقوه حاوی روح خداست ایمان دارند. آنها هیچ برتری برای خود قائل نیستند هر چند که خود را ارزشمند میدانند، ارزشی که با هیچ کالای مادی مقایسه نمیشود.
برای آنها اسراف بدترین کردار است. ارج مینهند به هرچه که آفریده است و نعمت است و خداداد. به اندازه برمیدارند که سهم آنهاست، دور نمیریزند که ارزشمند است. زیادهخواه نیستند و از جهان خاکی زیاده از سهم خود نمیجویند. هر چند که سقفی نمیبینند بر پروازهای روح خود به سوی پروردگار
آنها با جسم خود در آشتیاند. از تفکرات بیمارگونه مدرن که بیماری را مایه تحقیر میداند بریاند. در سلامت جسم خود میکوشند، از شکمبارگی پرهیز میکنند، در صورت بیماری جسم خود را با مهر پاسداری میکنند و سلامت را همچون گوهری گرانبها حفظ میکنند.
آنها نیازهای خود را میشناسند، نیازهایشان را برطرف میکنند اما زیر طوق نیازمندی نمیروند و بر نفس خود مسلط اند. آنها تسلط بر جسم و جان را برترین قدرت انسان میدانند و نیازهایشان را بر اساس محرکهای بیرونی تعریف نمیکنند.
آنها صبورند. چرا که نظارهگر طبیعت بودهاند. طبیعتی که گام به گام از بهار به تابستان میآید تا به پاییز برسد و زمستان را سر کند. قانون طبیعت، قوانین الهی برتر از تمام کارهایی است که آدمیان میکنند. ظلم به پایان میرسد چرا که ظلم پوسیده است و قوام ندارد. و حق و حقیقت به باطل چیره میشود هر چند که اهل باطل بر آن تلاش کنند. انسانها صبورند. مثل کوهی که نظارهگر دشت گسترده زیر پای خود است. انسانها باورمندند.
آنها با هدف انسان شدن، انسان بودن و انسان ماندن زندگی میکنند. زندگی آنان هدفدار است و دست آنان در دست خالق و پروردگاریست که آفریدگار جهان است.
هر چالش زندگی برای یک انسان صورت مساله جدیدی است که بتواند خود را درآن به عنوان یک انسان، یک قدرت تاثیرگذار معنادار تعریف کند. انسانها نرم و روان خود را از آن خدا میدانند که به سوی او باز خواهند گشت و همین باور به قدمهایشان قدرت میبخشد. گرچه حق خود میدانند که هراسان و پریشانخاطر شوند و در میان ترسها و رنجها خدایشان را بخوانند که کی آنها را یاری خواهد کرد؟ و در همین زمان است که خدای آنها خواهد گفت: بدانید که یاری خدا نزدیک است.
و انسانها نیک میدانند که پروردگارشان جز به اندازه توانشان به آنها تکلیف نخواهد داد، و همین است که آنها را توانمند میکند که اگر اینجا هستند و در این زمان و این مکان، خدایشان با آنهاست و حتماً دستانشان پرتوان است برای این بار.
ای انسانهای جهان، متحد شوید.