یه روز بعد از ظهر از مدرسه که به خونه رسیدم ، بعد از خوردن ناهار و کمی درس خوندن ، داشتم تو فضای مجازی اینستاگرام می چرخیدم . چشمم یه دفعه به یه خبر جذاب افتاد :« صبحی روشن در نظرآباد ؛ کودکان دور ماشین قصهها حلقه زدهاند، دستان کوچکشان کتابها را لمس میکند و نگاهشان به آسمان خیال پر میکشد؛ اینجا جادههای خاکی به مسیری برای پرواز در دنیای کتاب بدل شدهاند. »
چشمهام از شدت هیجان خبر رو کلمه به کلمه ، واژه به واژه جستجو میکرد . " کتابخانه سیار " چه ایده ی خوبی !نوشته بود : «وقتی آفتاب از لابهلای شاخههای درختان روستای نظرآباد عبور کرد و همه چیز با نوری گرم و طلایی آغشته شد ، کوچههای خاکی زیر نور صبح درخشید و نسیمی سبک بوی خاک تازه و علفهای سبز را با خود آورد . سکوت صبحگاهی با صدای پای کودکان شکسته شد و خندههای بلند و زنده ، فریادهای هیجان انگیزشان و زمزمههایی که از درهای کوچک خانهها بیرون میریخت جهان را پر از زندگی کرد . »
خودم رو تصور کردم در یک ماشین ون آبی رنگ که روی در و دیوارش پر از نقاشیهای خیال انگیز با موضوع کتاب بود . بی قرار شده بودم . امروز روزی متفاوت بود ، ماشین کتابخانه سیّار به روستا رسید . قفسههایی پر از کتابهای تازه ، رنگهای شاد و بوی نو بودنشان و درهای باز ماشین نوید دنیایی تازه را به بچه ها میداد. بچهها با چشمانی گرد و قلبهایی پر از انتظار، دور ون جمع شده بودند ؛ دستهای کوچکشان جلد کتابها را لمس میکرد، صفحاتش را ورق میزد و هر ورق، نویدی از ماجراجویی و خیالپردازی تازه بود . کوچهها پر از شور و هیجان شده بود ، انگار همه چیز در آستانه یک روز جادویی قرار گرفت ؛ روزی که کتابها، خندهها و تخیل کودکان با هم ترکیب میشد و لحظههایی را خلق میکرد که همیشه در خاطر همه میماند. جلوی در ماشین ایستادم و به بچه ها گفتم : « خب بچه ها احساستون از دیدن این همه کتاب چیه ؟ »بیاین باهم درباره اش حرف بزنیم . موافقین ؟ »
سارا، چشمانش برق زد و با اشتیاق زیادی گفت: « وااااااای اینجا رو نگاه کنین ! چه رنگ و وارنگ و قشنگن. نمیدونم از کدوم شروع کنم! هر کتاب یه دنیای جدیده ، انگار میتونم با قهرمانهاش پرواز کنم . »
اونوقت دستش رو روی کتابی با عکسهای بزرگ گذاشت و ادامه داد: « میخوام اول اینو بخونم. وقتی عکسها رو نگاه میکنم حس میکنم خودم هم تو داستانم مثل اینکه هر اتفاقی که براش میافته منم اونجا هستم . اگه داستان قهرمان داشته باشه دوست دارم مثل اون شجاع باشم و همه جا رو کشف کنم. حتی شب که میخوابم، خوابم هم پر از ماجراجویی میشه . این خیلی فوق العاده است»
محمد، با صدای بلند گفت: « من میخوام داستان پسر شجاع رو بخونم! بعدش خودم هم حتما شجاع میشم! دیگه هیچ چیزی منو نمیتونه بترسونه! » سپس دستش رو بالا برد و دوباره گفت : « وقتی داستانو میخونم، انگار میتونم همراهش پرواز کنم، مثل اون پسر شجاع همه جا برم، رازها رو کشف کنم و همه جا قهرمان باشم . »
تو روستا ، کوچهها پر از جنب و جوش شده بود. بچهها گروههای کوچیک درست کرده بودند، داستانها را با هم میخوندن و بعد نقش شخصیتها را بازی میکردند. بعضی بچهها با دستهای لرزان از هیجان ، نقش قهرمان داستان را بازی میکردند، بعضیها با صدای بلند دیالوگها را ادا میکردند و بعضی ها هم با چشمهای باز و دهان نیمهباز به ماجرا خیره بودند.
نرگس، با علاقه گفت: « من تصویر قهرمان داستانم رو کشیدم! میخوام ببینم تو داستان چه کارهایی میتونه بکنه. وقتی با دوستام نقشها رو بازی میکنیم حس میکنم خودمون هم تو داستانیم. میتونم حتی تصمیم بگیرم که چی اتفاقی بیافته، شخصیتها رو راهنمایی کنم و حتی خودم تبدیل به قهرمان داستان ها بشم. بعضی وقتها وقتی نقش شخصیتمو بازی میکنم، قلبم مثل قلب قهرمان داستان میتپه!»
امیر، هم با هیجان گفت: « خیلی باحاله! داستانو میخونیم، بعدش نقشها رو بازی میکنیم، انگار همه چیز واقعی میشه! وقتی نقش شخصیت اصلی رو دارم، حس میکنم میتونم هر کاری که بخوام انجام بدم، حتی چیزایی که هیچ کس فکرش رو هم نمیکنه ، حتی وقتی بازی تموم میشه، داستان تو ذهنم ادامه داره، انگار یه دنیای مخفی دارم که فقط من و دوستام میتونیم توش باشیم و ازش سردربیاریم . »
پارسا، با چشمهای درخشان آبی رنگش و موهای طلایی که زیر نور خورشید برق می زد ، گفت: « قبلاً فقط داستانهای کوتاه مدرسه رو میخوندم، اما الان میتونم کتابهای بلندتر و رنگی بخونم. وقتی داستانو میخونم حس میکنم شخصیتها دارن با من حرف میزنن، انگار میتونم باهاشون صحبت کنم و بخشی از داستانشون باشم. دیگه تنها نیستم و حالا یه رفیق باوفا دارم که همیشه با منه . »
شیدا، گفت: « بازی گروهی خیلی خوبه! یاد گرفتم با دوستام همکاری کنم و هر کسی ایده خودش رو داشته باشه. وقتی با هم داستانو اجرا میکنیم، حس میکنم داریم یه چیز جدید خلق میکنیم و همه با هم لذت میبریم. حتی وقتی بازی تموم میشه، دوست دارم دوباره همه چیزو از اول بسازیم.»
مینا، با صدای آرامی گفت:« دوست دارم هر روز یه داستان جدید بخونم و بعد با دوستام درباره اش حرف بزنم. گاهی ساعتها با دوستام میشینیم و درباره شخصیتها و کاراشون فکر میکنیم. وقتی یه اتفاق خوب برای شخصیت قصه ام میخونم ، از ته قلبم خوشحال میشم و وقتی یه شخصیت غمگینه، قلب منم یه جورایی میگیره . انگار هر کتاب یه دوست جدیده که میخواد باهام حرف بزنه. بعضی وقتا کتابو میبندم و با خودم فکر میکنم اگه من بودم جای اون شخصیت چکار میکردم؟ »
کنار همه بچه ها می نشینم و با همدیگه از بین کتابها قصه شازده کوچولو اثر " آنتوان دوسنت اگزوپری " رو میخونیم . بعضی وقت ها هم به روباه قصه حسودیم می شد که یه دوست خوب مثل مسافر کوچولو داشت . کنار بچه ها با خنده هاش خندیدیم و با گریه هاش گریه کردیم . حتی وقتی قصه به حضور "مار" رسید ، از ترس اینکه نکنه به شازده کوچولو آسیب بزنه ، لبهامون رو گزیدیم و نگران سلامتی اش شدیم .هنوز هم شبها وقتی به آسمان نگاه می کنیم ، دنبال سیارک کوچک مسافر کوچولو می گردیم و با گل سرخ اون از فرسنگ ها فاصله حرف می زنیم .
خلاصه تو تخیلات من امروز روزی شد برای روشن کردن شعلهای کوچک از امید در دل بچه ها. البته تو واقعیت یکی دیگه این کارها رو کرده بود ، ولی من از ته دلم آرزوش کردم که ای کاش جای اون آقا بودم و کنار اون همه قصه با ماجراهایی پر خاطره ، سفر میکردم . هر ورق کتاب ، هر خنده و فریاد شاد کودکانه بچه ها که در کوچههای خاکی روستا می پیچید نشان از جهانی تازه داشت ؛ جهانی که در آن قهرمانان داستانها با کودکان همقدم می شدند و هر داستان، پلی میشد میان رؤیا و واقعیت. کتابخانه سیار با رنگها، صفحات و قصههایش همچون دستی مهربان کودکانی را که تاکنون از دنیای گسترده مطالعه دور مانده بودند در آغوش می گرفت و به آنها فرصت تجربهکردن ، خلقکردن و پرواز در دنیای خیال هدیه می داد. هدیهای که نوید فردایی روشن، سرشار از خلاقیت و امید را بود...
سیده دلارام حسینی