هیچ وقت فکرش را هم نمیکردم کار به اینجا برسد.بخواطر یک لاکپشت بروم توی آب.داستان از جای شروع شد که رفته بودیم کیش.....
همه ی تان به خوبی میدانید که کیش یک مکان تفریحی ست. و البته دلیل اصلی رفتن ما هم همین بود. این قسمتش مهم نیست که چه اتفاقاتی قبل از روز 30 بهمن 1400 افتاد. حقیقت اش من از موجودات دریایی اصلا خوشم نمی آمد و خیلی ازشان می ترسیدم. بهترین دوستم یک گردنبند لاکپشت بهم هدیه داده بود،گرچه خیلی عذرخواهی کرد و گفت نمیدانست که من لاکپشت ها را دوست ندارم. ساعت 12:00 گردبندم را گم کردم. نبود. هر کجا که می گشتم نبود! ناگهان چشمانم به چیز سبز رنگی خورد، خوشحال شدم برداشتم اش! اما آن گردنبند واقعی ام نبود! یک لاکپشت بود. اما خیلی نفس نفس میزد.دیدم که چیزی در بدنش فرو رفته و دارد خون ریزی می کند. باخودم گفتم شاید راه چاره اش این باشد که بررود توی دریا. اما من نمی توانم بیش از یک حدی شنا کنم! اتفاقا قبل از آن چند نفر وسایل قواصی شان را کنار ساحل رها کرده بودند. از فرصت استفاده کردم و سعی کردم لباس ها را بپوشم. جالب نشد! خیلی برایم بزرگ بود. مثل این بود که مورچه ای لباس فیلی را بپوشد! اما راه دیگه ای وجود نداشت! لباس ها را پوشیدم. و دلم را زدم به دریا ! لاک پشت را رها کردم. ولی بعد مدتی دیدم تکان نمی خورد. برای یک لحظه قلبم ایستاد لاک پشت مرده بود. از دریا آمدم بیرون. اشک از چشمانم سرازیر شد. حتی اگر یک خورده یک ذره در مورد دریا و جانوارنش اطلاعات داشتم، الان این لاکپشت نمی مرد. از آنجا تصمیم گرفتم که کلی اطلاعات درباره ی این موجودات حیرت انگیز کسب کنم.
(15 سال بعد)
استرس همه ی وجودم را پر کرده بود. من بهترین مقاله درباره ی موجودات دریایی رو نشوته بودم! و جز برترین کارشناس های دریایی شده بودم. حیرت انگیز بود از دختری کوچک بی اطلاع از دریا به یک کارشناس حرفه ای تبدیل شدم. فریاد زدم:"همه ی ما می توانیم!"
