سلام امیدوارم حالتون خوب باشه
خیلی خوشحالم روح ماه مجازی تون رو میبنم (قشنگ عین معلم ها شدم)
خب راستش ما توی کلاس هنر یک فعالیتی داشتیم(وی خیلی خراب کرد) و حالا وقتی من میخواستم عکس فعالیت رو بفرستم داستانک کوتاهی اومد به ذهنم. خیلی قشنگ بود. دلم نیامد اینجا نگم و اینکه اگه درست رعایت کرده باشم شبیه زبان کتاب نوشتم.

توی یک روز برفی سرد،شما قدم در بررفهای سفید می گذاشتید.دستانتان بی حرکت شده بود.دماغ تا به رنگ خون قرمز شده بود.خیلی سرد بود.شما روی کوهی از برف ایستادید. تا همین جاش هم خیلی راه آمده بودید بخصوص خیلی شجاع بودید. چشمانتان را تنگ کردید و قله ی کوه را دید خوشحالی تمام وجود تون رو بر گرفت دیگر احساس خستگی نمیکردید دویدید سمت کوه.

و به کوه رسیدید. چندباری نزدیک بود سر برخورید.خدا میداند اگر از اون بالا به زمین می افتادید چه افتاقی براتون رخ میداد.بالاتر رفتید.بالاتر. و باز هم بالاتر. تا رسیدید. پرچم کشورتا را روی کوه نهادید.آهی از سر راضیت و خستگی کشیدید دیگر کارتان اینجا تمام شده بود. خیلی خوشحال بودید. اما ناگهان پایتان زیر سنگ کوچکی رفت و سر خوردید. گفتم، خدا میداند برایتان چه اتفاقی افتاد(هرکسی میتوانه تصور خودش را داشته باشه یکی نجات پیدا کنه یکی بمیره یکی... هرچی شما دوست دارید)
شرمنده خیلی کوتاه بود خیلی خیلی کوتاه بود ولی خیلی خوشحال شدم که خوندینش