
خیلی وقته دارم به شروع تولید محتوا فکر میکنم. من خیلی الگوریتمی و روشن فکر میکنم، میتونم خیلی راحت افکارم رو به کلمات واضح و قابلفهم تبدیل کنم و بلدم به همون روانی و روشنی هم افکار و نوشتههای خودم و دیگران رو انتقال بدم.
با خودم گفتم خب پس من تمام ابزارهای لازم برای شروع تولید محتوای ویدیویی رو دارم؛ اما بعد رسیدم به این سوال که خب حالا دربارهی چی میخوای حرف بزنی؟ فرض کن خیلی هم خوب ادیت کنی، عالی فیلم بگیری و مشکلی هم با دوربین و انتقال مطلب نداشته باشی؛ میدونی میخوای برند شخصیت چه ویژگیهایی داشته باشه؟ اینجا رسیدم به خشایار تاکس و مطلب مهمی که تو دورهی یوتیوبی تولید محتواش گفت.
برداشتم از اون حرفها رو اینجا میذارم تا شروع من و احتمالا بقیه برای تمرکز روی این موضوع مهم باشه.
اگر یک نفر توی اینستاگرام، یوتیوب، تیکتاک یا هر پلتفرم دیگهای تونسته چند صد هزار یا حتی چند میلیون نفر رو جذب کنه، آیا میتونیم بگیم توی بازی توجه موفق شده؟
به نظر، نه لزوما.
امروز آدمهای زیادی توی فضای مجازی به شکل منظم محتوا تولید میکنن، ویوهای بالا میگیرن، فالورهای زیادی دارن و خیلی خوب بلدن کاری کنن که آدمها وسط این همه محتوایی که هر روز میبینن، چند ثانیه بیشتر روی محتوای اونها بمونن. این آدمها یک مهارت خیلی مهم دارن: بلدن داد بزنن.
نه به معنای واقعی کلمه؛ بلدن توی دنیایی که همه دارن داد میزنن، کاری کنن صدای اونها شنیده بشه. الگوریتم رو میشناسن، هوک میسازن، محتوا تولید میکنن، ترندها رو میفهمن و میدونن چطور توجه آدمها رو برای چند ثانیه، چند دقیقه یا حتی چند ساعت به سمت خودشون بکشن.
این یک مهارته و اتفاقا مهارت خیلی ارزشمندیه.
اما بازی اصلی از جایی شروع میشه که توجه رو گرفتی.
چون سوال مهمتر اینه که حالا با این توجه میخوای چه کار کنی؟
فرض کن ۵۰۰ هزار نفر تو رو فالو میکنن، صدها هزار نفر ویدیوهات رو میبینن، هر روز کامنت میگیری و آدمهای زیادی اسمت رو میشناسن. خب، حالا چی؟ این توجه قراره تو رو به کجا برسونه؟
اگر از اول ندونی میخوای این آدمها رو به چه چیزی هدایت کنی، ممکنه بخش بزرگی از توجهی که گرفتی عملا توجه هدررفته باشه.
این به این معنی نیست که ویو گرفتن بیارزشه؛ اتفاقا برعکس، توجه یکی از باارزشترین داراییهای دنیاست. مسئله اینه که توجه بهتنهایی یک کسبوکار نیست. توجه یک اهرمه و ارزش این اهرم به این بستگی داره که بتونی باهاش چه چیزی بسازی.
اگه بخوایم خیلی ساده به ماجرا نگاه کنی، امروز تقریبا سه مدل آدم توی این بازی وجود دارن.
مدل اول کسیه که بلده توجه بگیره، ولی محصول یا برند مشخصی نداره. این آدم میتونه بره سراغ یک کسبوکار و بگه: «شما محصول دارید، من بلدم برای محصول شما توجه ایجاد کنم؛ بیاید با هم کار کنیم.» این آدم در واقع یک جور کارمند جدید عصر دیجیتاله؛ کسی که مهارتش اینه که برای یک کسبوکار توجه ایجاد کنه.
مدل دوم کسیه که محصول و برند رو بلده، ولی لزوما بلد نیست توجه بگیره. میدونه محصول خوب چیه، مشتریش کیه، برند چطور ساخته میشه و چطور باید جایگاه خودش رو پیدا کنه، ولی شاید وقتی دوربین روشن میشه اصلا ندونه چی باید بگه. این آدم میره سراغ کسی که توجه گرفتن بلده و میگه: «من محصول دارم، تو توجه داری؛ بیا با هم کاری کنیم.»
و مدل سوم، به نظرم جذابترین حالته؛ کسی که هم محصول و برند داره، هم بلدِ توجه گرفتن و جلب توجه کردنه.
اینجا دیگه همهچیز به هم وصل میشه. محصول مال خودشه، برند مال خودشه و توجه رو هم خودش ایجاد میکنه. طبیعتا کسی که بتونه این سه تا رو کنار هم داشته باشه، میتونه بیشترین استفاده رو از فضای دیجیتال بکنه.
اما اینجا یک نکته خیلی مهم وجود داره که به نظرم خیلی از تولیدکنندههای محتوا کمتر بهش فکر میکنن: اگر محتوا تولید میکنی، فقط به تعداد ویوهات فکر نکن؛ به برندت هم فکر کن.
وقتی یک نفر بعد از دیدن صدتا محتوای تو صفحه رو میبنده، قراره چه چیزی از تو توی ذهنش مونده باشه؟ تو دقیقا برای چه چیزی شناخته میشی؟ چه کلمات و مفاهیمی با اسم تو گره خوردن؟ چه تصویری از خودت توی ذهن مخاطبت ساختی؟ و از همه مهمتر، این توجه قراره به کجا هدایت بشه؟
اگر میخوای این توجه رو به عنوان رزومه و نمونهکارت برداری و بری سراغ یک برند و بگی «من بلدم برای شما توجه ایجاد کنم»، عالیه. اگر میخوای با این توجه محصول خودت رو بفروشی، عالیه. اگر میخوای ازش یک کسبوکار بسازی، باز هم عالیه.
اما اگه فقط داری محتوا میسازی، ویو میگیری، فالور جمع میکنی و خودت هم نمیدونی آخرش قراره با این همه توجه چه کار کنی، احتمالا خیلی حرفهای داری هیچ کاری نمیکنی.
به نظرم این یکی از مهمترین تفاوتهای بین Attention و Businessه.
خیلیها بازی اول رو یاد گرفتن: چطور دیده بشن. اما بازی دوم رو هنوز شروع نکردن: چطور از دیده شدن، ارزش واقعی بسازن.
و اینجاست که به نظرم جملهای که از خشایار تاکس شنیدم خیلی خوب به ماجرا گره میخوره: توی دنیایی که همه دارن داد میزنن، باید یاد بگیری متفاوت داد بزنی.
اما حتی این هم کافی نیست.
باید بدونی وقتی بالاخره صدات به گوش آدمها رسید، میخوای با این توجه چه کار کنی. میخوای اون رو به عنوان یک نمونهکار ببری برای یک برند و محصول اونها رو پروموت کنی؟ میخوای باهاش برند و محصول خودت رو بالا بیاری؟ میخوای لید بگیری و این لید رو وارد یک قیف فروش کنی؟ یا اصلا هنوز نمیدونی؟
چون شاید بزرگترین شکست توی بازی توجه این نباشه که کسی صدات رو نشنوه شاید این باشه که صدها هزار نفر صدات رو بشنون، ولی خودت ندونی با توجهی که گرفتی باید چه کار کنی. مسئلهی تقاضا تقریبا دیگه مطرح نیست، و میشه گفت هرچیزی که عرضه میشه، تقاضای خودش رو پیدا میکنه. صدات بالاخره شنیده میشه اما گرفتن توجه، پایان بازی نیست؛ تازه از اونجا بازی اصلی شروع میشه.
اگه تا اینجا اومدین خوشحال میشم به لینکدین من هم سر بزنید.
www.linkedin.com/nafisehmostafavi