
بچه که بودم و این آهنگ امیر تاجیک رو از تلویزیون میشنیدم خیلی متوجه معنیش نمیشدم، فقط میدونستم درمورد یک کشور دیگهس که اسمش فلسطینه و یه سری آدم خونه های مردم این کشور رو دزدیدن و دارن میکشنشون.
همیشه تصویرم از فلسطین پسر بچه هایی بودن که به تانک سنگ میزدن. همیشه هم برام سوال بود که اینا که میدونن سنگ زدن به تانک تاثیری نداره، چرا این کار رو میکنن؟
شاید حدود 20 و خورده ای سال بعد که میشه الان معنی اون سنگه رو فهمیدم. الان که هم خودم جنگ رو تجربه کردم هم درک عمیق تری از مقاومت پیدا کردم.
توی جنگ 12 روزه، همیشه یه نفر بود که موقع حمله ایران به اسرائیل میاومد پشت پنجره الله اکبر میگفت. دفعات اول تنها بود. حتی برای منو خواهرمم جالب بود که این کار رو میکنه. کم کم شبا و وقتای دیگه من و خواهرم و آدمای دیگه هم که تهران مونده بودن بهش اضافه شدیم. دیگه به جایی رسید که موقعی که پدافند عمل میکرد یا صدای جنگنده هم میاومد ما الله اکبر میگفتیم. ظاهر قضیه این بود که ما یک عده آدم بی دفاعیم و الله اکبر گفتن ما در مقابل یه پهپاد که رسما سلاحه و شوخی نداره، بی فایدهاس. ولی الان میتونم شباهتش رو به همون سنگ پسر بچه های فلسطینی ببینم.
چیزی که درکش کردم تو این ماجرا اینه که تو قضیه فلسطین و ایستادن در مقابل ظلم جهانی چیزی که مهمه اینه که یه کاری بکنی! و فقط واینسی نگاه کنی. درسته که سنگ جلوی تانک رو نمیگیره و فریاد الله اکبر ما هم جلوی پهپاد و جنگنده رو (البته که نمیخوام اثر ذکر و قدرت خدا رو نادیده بگیرم یا دست کم بگیرم!) ولی مقاومت یعنی با هرچی که داریم و بلدیم وایسیم و بی تفاوت نباشیم. نمیشه که دزد بیاد توی خونهات و تو بگی باشه حالا که من زورم بهت نمیرسه پس تو هرکاری دلت میخواد بکن! نمیشه که ببینیم آدمای بیگناه کشته میشن و بگیم ما که دوریم پس ولش کن. تهش اینه که داد میزنیم حتی اگر به ظاهر هیچ تأثیری نداشته باشه. تهش اینه که استوری میذاریم، مینویسیم، عکس منتشر میکنیم، کامنت میذاریم، آقا اصلا فحش میدیم. ولی یه کاری میکنیم.
ما سنگمون رو پرت میکنیم سمت تانک، میخواد اتفاقی بیفته میخواد نیفته.