شوق دیدار

دیدار چه آرامشی داشت که اکنون از زندگی ما رفته است؟اصلا مگر دیدار آرامش داشت و‌ ما‌ نمی دانستیم؟
دیدن ،دویدن، برگشتن و دلتنگیِ دوباره نعمتی بود، موهبتی که نقطه ی زجر تنهایی را اندکی پایین می آورد و به محض پایان دیدار چند درجه از قبل بالاتر می رفت!
به ازای هر دیدار و آرامشِ کوتاهِ تنها نبودن، ظرفیت دلتنگی بالا می رفت و اینگونه شد که ما هنوز زنده ایم و از درد دلتنگی نمردیم.
هرگز در پستی بلندیِ جاده ی خاکی شب به سوی تنهایی نمی دویم ، اما اگر آن سوی جاده کسی منتظرمان باشد، زیر باران هم می دویم ،بدون کفش هم می دویم ...
اگر تکان دادن دستش را ببینیم که دیگر هیچ با لب های تشنه میدویم برای در آغوش کشیدن بویش ،دیدن صدایش و شنیدن صورتش،تمام‌حواسمان به گونه ای تلفیق و قوی می شوند که تنها در افسانه ها شنیدیم.
دیدار و حسِ بودنِ او و امید ،کاری می کنند تا آن سر دنیا بدویم.
اویِ خودرا پیدا کنیم حتی اگر قسمتی از وجود خودمان‌است.
شوق مسیر دیدار به اندازه ی دیدار لذت بخش نیست! شوق اینکه قرار است برسیم، قرار است ببینیم، قرار است حس کنیم‌ و کسی آنجا منتظر بودن‌ ماست.
شاید همه ی شادی زندگی شوق و شور مسیری بود که قربانی انتظار دیدار پایان‌مسیر شد!
از این به بعد شوق دیدار را برای دیدار قربانی نکنیم شاید همه ‌چیز بهتر شود .