
سال ۴۰۴۰ میلادی...
سالهاست هوای تنفس ما دوده ی باقیمانده از دهه ی ۲۰۲۰ است. لاشه ی ماشینها تمام زمین را پر کرده، فرضیه های زیادی برای این شرایط اسف بار وجود دارد برخی معتقدند دستگاه پرسی از یکی از سیارات کهکشان همسایه ی راه شیری(به نام کهکشان آندرومدا) تمام زباله ها و فلزات و لاشه ی ماشینهارا پرس کرده و پرتاب کرده به زمین و درواقع زمین ما زباله دانی آنهاست ! اما برخی دیگر میگویند در همان سالهای اطراف ۲۰۲۰ مردمانی بودند که به جان زمین افتاده بودند فقط میدویدند تا به هر قیمتی بدست آورند دستاوردهایی نه برای اینکه ارزشمندند دستاورد هایی برای اینکه پلی باشند برای دستاورد بعدی و همین طور این دور باطل ادامه یافت تا اکنون ما روی لاشه ی ماشینها زندگی کنیم راه برویم و عصبانیت زمین هرروز زخمیمان کند.
میگویند در آن سالها حس لامسه میتوانست چیزهایی جز سختی و زبری و خشنی این لاشه ها را لمس کند! چیزهایی به نام چمن، برگ،دریا،برف،خاک و سنگ نمیدانم اینها واقعا وجود داشته اند یا نه بعضی معتقدند این چیزها خیالی هستند و تنها اسطوره های باستان بوده اند و وجود خارجی نداشته اند و تنها در بعضی نقاشی های باقیمانده از آن دوران وجود دارند که حاصل تخیل هنرمندان آن زمان بوده اند.
منم موافقم که خاک و سنگ و دریا و چمن و برف افسانه ای بیش نیستند اگر وجود خارجی داشتند زمین انقدر نامهربان نبود مجبور نبودیم کفش های آهنین سنگین به پا کنیم تا سختی لاشه های زمین زخمیمان نکند و بتوانیم ادامه دهیم و بجنگیم تا بسازیم و زندگی کنیم زمین با ما بد میکند نامهربان است مگر ما چه بلایی بر سرش آوردیم که اینگونه جز خشم او چیزی نصیبمان نمیشود ! فقط نابودی و نابودی و نابودی...
مگر در ۲۰۲۰ چه گذشته؟