اینجا تنها جایی است که محدودیتی نیست، چارچوب هم معنی نمیدهد هم کفر است!آسمان اینجا آبی نیست هر روز یک رنگ است سبز ، بنفش یا ترکیب یاسی و نیلی که نمیدانم اسمش چیست!
میگویند شهری وجود دارد که آسمانش آنقدر شاکیست که در آن باران اسیدی بر سر مردمش میبارد، هوایش بی نفس شده و حسِ عاشقی جز درد چیزی ندارد !
اما اینجا باران طعم دارد! کافیست سرت را بالا بگیری دهانت را به سمت آسمان باز کنی ،طعم باران:طعم آلبالو ،طعم انار، طعم شربت آبلیمویِ تابستانیِ مادربزرگ،طعم سوپِ گرم ِکنارِ منظره ی برفی. بوی باران بوی عطرِ آغوش مادر،بوی عطر اولین دیدارها و حتی گاهی طعم و بوی قهوه ای که به یاد نداری کجا خوردی اما بوی آشنایی دور را به مشامت میرساند و حس قدیمی فراموش شده ای را به یادت می آورد.
اینجا خورشید آبی است و ماه سبزه رو
اینجا صورتِ چون ماهِ شبِ چهارده صورتی سبزه روست، چشمان چون دریای معشوق دریایی است اما آبی نیست عمقِ دریا دارد.
اینجا دریا به رنگ آسمان درنمی آید رنگ مکمل آن میشود ،میخواهد همراه باشد نه تقلیدکار. مثل رنگِ یاسی وقتی آسمان رنگِ لیموییست!
دریا خروشان میشود اما امواجش به سنگ نمیخورند، روی شن های نرم ساحل یکدیگر را در آغوش میکشند.
چشمها حرف میزنند و لبها جز برای بوسیدن به کار دیگر نمی آیند.
دستها نوازش میکنند و میسازند...
پاها نمی ایستند و میدوند اما نمیگذرند...
اینجا گلها با بوییدن آبیاری میشوند و با چیده شدن و رسیدن به دستِ معشوقه ها جاودانه.
اینجا هر لحظه معشوق یا معشوقه ای عاشق میشود و عاشق ها میدانند باید تا ابد مراقب عشق بود.
تصور کن، اینجا در ذهن تو محدودیتی نیست...
