شب ها صدای جیرجیرک و سوز سرمای هوا که از لای درختا میگذره نمیذاره بخوابم چی میشد تو شهر بودم شبا سکوت میشد نور خیابون چراغ خوابم‌میشد میخواستم برم دستشویی لازم‌نبود برم تو حیاط
درس میخونم که برم شهر کار پیدا کنم
یه خونه آروم و بی صدا برای همیشه
دیگه خروس همسایه صداش بیدارم‌نکنه به جاش موبایل داشته باشم بذارم زنگ بزنه و با یه آهنگ از خواب پاشم صبحانه ی آماده بخورم دیگه مادر نخواد نون بپزه
داشتم به واگویه های ۶ سال پیشم فکر میکردم
اینجا شبا خیابونا سکوت نمیشه
صدای ماشینها که با سرعت میرن تا زمان بیشتری بخرن میاد
صبح ها به جای موزیک با صدای بوق ماشینا بیدار میشم
کاش نونای مادرو بیشتر میچشیدم وقتی با دستای مهربونش صبح زود نون میپخت و تازه سر سفره میذاشت اینجا باید تو صف بایستم تا بتونم نونایی بخرم که مزشون با هم‌هیچ فرقی ندارن
حس های خوبم داره اما نه به اندازه ی اینکه رویای کسی باشه
گاهی رویاها با چیزی که هست خیلی فرق دارن
کاش اون موقع هوای روستارو تو ریه هام پر میکردم
شبها به جای رویای شهر تو سرم راجع به ساختن روستا و تاسیس مدرسه نقشه میکشیدم که نخوایم کلی راه بریم آخرم کتابمون برای آموزش نظام قدیم باشه
من برمیگردم میخوام روستامو آبادی کنم
