علم همیشه از بیرون به انسان می نگرد,بنابراین در او معنا و معنویتی نمی بیند!آنچه علم می بیند فقط در بیولوژی و واکنش های شیمیایی خلاصه شده است.علم انسان را حیوانی می بیند در کنار حیوانات دیگر,به همین دلیل است که دانشمندان و محققان برای شناخت بیشتر انسان ,حیوانات بیگناه را مورد مطالعه و بررسی قرار میدهند!محققان میمون و خوک و موش و.....را مورد استفاده قرار میدهند و نتیجه این آزمایشات را هر چه که باشد به انسان منتقل میکنند.علم انسان را به مرتبه حیوانات تنزل داده است و میگوید برای شناخت انسان باید حیوانات مختلف را قربانی کرد!علم مدام میگوید:شما چیزی جز حیوان نیستید! و انسان حیوانی دیگر است,پیش از ٣۰۰ سال است که این شعارها مدام تکرار میشود!ولی آیا فقط ما حیوانی بیشتر نیستیم ?علم همیشه از پایین به انسان نگاه میکند بنابراین پستی و خاک را اصل میداند علم فقط میخواهد کل را به جز تقلیل دهد و بعد نتیجه گیری کند .ولی انسانها بی بدیل و یکه هستند,هر انسانی چیزی یکه و متفاوت است.این همان الوهیت و لطف بی منتهای هستی به ماست.علم چیزهای زیادی به انسان هدیه کرده است اما هرگز تا حالا قادر نبوده که درون او را به خوبی آشکار کند!ما هنوز نمیدانیم که هوشیاری و آگاهی Consciousness چیست?در کجای بدن واقع شده?از کجا می آید و مرکزش در بدن کجاست ?البته اگر در بدن باشد !این سوال ها هنوز پاسخ داده نشده است.علم نگاهی ابژکتیوobjective و بیرونی نسبت به این موضوع دارد.علم هنوز نتوانسته مشکلات روحی و روانی بشر قرن ٢١ را حل و حلاجی کند!و انسان قرن ما زیر بار سنگین مشکلات روحی و روانی غوطه ور است!و در بی قراری های خود نفس نفس میزند.آیا علم جوابی برای حل مشکلات امروزی بشر دارد ?